Malper/Site
Rêbaz/Tüzük
Belavok/Bildiri
Program

Dengê Mezlûma

Hejmar - 36 - 30.07.2005
Hejmar - 35 - 30.06.2005
Hejmar - 34 - 30.05.2005
Hejmar - 33 - 30.03.2005
Hejmar - 32 - 28.01.2005
Hejmar - 31 - 31.12.2004
Hejmar - 30 - 30.11.2004
Hejmar - 29 - 30.10.2004
Hejmar - 28 - 30.09.2004
Hejmar - 27 - 30.06.2004
Hejmar - 26 - 30.03.2004
Hejmar - 25 - 30.02.2004
Hejmar - 24 - 30.12.2004
Hejmar - 23 - 30.06.2003
Hejmar - 22 - 30.12.2002
Hejmar - 21 - 30.10.2002
Hejmar - 20 - 30.06.2002
Hejmar - 19 - 30.05.2002
Hejmar - 18 - 30,04.2002
Hejmar - 17 - 30.03.2002
Hejmar - 16 - 28.02.2002
Hejmar - 15 - 30.01.2002
Hejmar - 14 - 30.12.2001
Hejmar - 13 - 30.11.2001
Hejmar - 12 - 30.10.2001
Hejmar - 11 - 30.09.2001
Hejmar - 10 - 30.08.2001
Hejmar - 09 - 30.07.2001
Hejmar - 08 - 30.06.2001
Hejmar - 07 - 30.05.2001
Hejmar - 06 - 30.04.2001
Hejmar - 05 - 30.03.2001
Hejmar - 04 - 28.02.2001
Hejmar - 03 - 30.01.2001
Hejmar   02   30.10.2000
Hejmar   01   30.06.2000
 

Hejmar:18, Sal:2002, Meh:04

Kurdên bûne potikê bênimêjiya Tansu - M.Nureddin Yekta
Hereketa Mezlûmên Kurdistan'ın kuruluşu!..
İslami bir Hareket nasıl olmalı? - Seyda M.Emin
Atalarının izinden ayrılmayanlar! - Kewser

Mustekbirler ve Mustadaflar - Zakir
Ekolên Edebîyatê:Romantîzm û Sembolîzm -
Lokman Polat
Şapka Kanunu ve T.C. zülmü - Zakir
Sen Arkadaş - Cihad Eri
Amaç - Kewser
Gözlerini ufuktan ayırma! - Metin
Ez bi Xwedê ra diaxivim! - M.Nureddin
Analiz - Dengê mezlûma
Were Ciwanê - Dilpêt
Ey Şehadet!
Dîlber kanê?
Ne temame - Mehmûd
Rabin ji bo serhildanê - M.N.Yekta

Dawakêrên Baranê
Axa Welat - Dilbirînê Swedê

Kurdên bûne potikê bênimêjiya Tansu - M.Nureddin Yekta

Xwendevanên hêja li min bibuhirin jiber vî sernivîsa han, lê bi rastî car heye ku kêr dide hestî û navek din, an jî bêjeyek din nay eqlê mirov, ku mirov binvîsîne. Ez nizanim gelô wê çi dem kurdên li derê xelkê, wanên liser sergoyê xelkê diqîqin, an jî wanên li ser sergoyê xelkê dizûrin wê li xwe xweyî derkevin? Wê heta çi demî wiha bêşexsiyet û bê miriwet bimînin? Ma gelô hêj dem nahatiye? An wan însanana zimanê tirkî fêm nakin? Min got belku bi zimanê tirkî fêm nakin an jî çêr û dijûnên tirkî li wan tesîrê nake, ez bi kurdî binvîsînim dibe ku li wan tesîrê bike û hay ji xwe hebin, lewra gotinên kurda jihev re pirr zor û giran tên!...

Ez çi bêjim bi qurbana xelkê bin yên wisa!.. Dibên mirovekî li çiyê bi guhê gayê xwe yê zexel girtiye kaşkiriye biriye serê tûmekî û gotiye „tu bi qurbana gayê deştiya bî, tu nabînî çawa cotdikin, kardikin tu hima dema bikevî binê nîr xwe davêjî erdê, mal şewitiyo ma ez jî wek xwediya wan li te xwedîtiyê dikim“!..

Va bîst sal bû ku gelê Kurd li Bakûrê Kurdistanê, di rêberiya PKK da şerr dikir. Di dema şerr da, hikûmetê digot vana terorîst in, ji wan ra tu heq tuneye, piştî teslîm kirina Apo, PKKê rewşa xwe guhert. Dev ji Kurdistan’a Serbixwe berda û federal û otonomîtî jî naxwazin. Sirf mafê kulturî dixwazin, Apo di dest wan de ye. Heta niha dewletê digot ku dev ji şerr berdin emê çaresertiyêk ji vê pirsgirikê re bibînin. Lê dewleta tirk vî jî ji kurda re zêde dibîne. Di her firsetî de dardakirina Apo tînin ziman û dixwazin kurda çavtirsiyayî bikin.

Dardakirina Apo ji siyaseta xwe ya qirêj re bikartînin. Gelo dawa wan çiye? Dawe sirf dardakirina Apo ye? Nexêr!.. Dewleta tirk diwaze bi dardakirina Apo doza kurd dardabike, mesele ne Apoye!.. Apo jixwe way di hundir da ye, di dest wan da ye, bidarda nekin jî wek mirîkî ye li wir, lê vana çima hêj mafê kurdan nadin?.. Şerr heye? Na!…Kurd dawa qetandina ji Tirkiyê dikin? Na!…

Heta niha mixabin, ji hêla dewletê ve tu gawekî baş nahatiye avêtin û ez bawer im wê ney avêtin jî. Gelê kurd çiqas xwe nerm bike, wê sîstem zalimtir be û xwe li doza kurdan neke xweyî. Ev bi tenê jî nîne! Wê dewlet bi destên hinek rêxistinên kurdan dawî li doza Kurda bîne. Îro belku ji partiyên legal ra deng nake lê sibê wê wan jî hemî qedexe bike.

Belê hunê bêjim em hemî vê dizanin, dewlet dost nîne, çi bike wê bike!.. Belê rast e, jixwe îro ez jî naxwazim li ser karên dewleta tirk binvîsînim, ez dixwazim ji wan însanên li pey wan diçin re çend gotina bêjim!...

Tansû di her firsetî de dibêje ku em Apo bi darda bikin dûvre jî cezayê îdamê rakin, hêj kesî nediye ku gotibe ka em mafê kurda bidinê û dûvre bikevin yekîtiya Europa. Ew kurdên li pey Tansu (bi taybetî mebûsên wê) van gotinana seh nakin, an jî fêm nakin ev dêlagura çi dibêje? Çima dernakevin û mixalefet nakin? Çima hêj li pey wê ne?

Dema me mederese dixwend li Kurdistanê, tê bîra min hinek jin dihatin ji Seyda dipirsîn; “ma gelo mirov bi potikê bênimêjiyê dikare nimêj bike an ne?” Seyda digotin; “belê dema mirov ew potikana şûştin û tu necast bi wan ve nemîne pê nimêj dibe.” Bi tev vî ve jî, hinek jina nedixwestin bi tevî wan potika nimêj bikin, ji ber ku carek bixûna wan necis bûbû, bîzê wan nedûçuyî!… Wek xwendevan jî dizanin potikê bênimêjîyê, ew potikên ku dema jin dikevin cilan (kirasa) didin berxwe ji boy ku potên wan yên din bixûnê necis nebin.
 
Min vî fêmkir kû ew jinên teqwa ku nedixwestin bi potikê xwe nimêj bikin wan ne mumkin bû ku bi potikê jinên din nimêj bikirina!..

Gelo ka çi eleqa mesela me û potikê jinan bihev re heye? Belê pirsek di cîhê xwe da ye, lê bi ratsî ez van kurdên li pey Tansu wek wan potikê jinan dibînim û ez bawer im Tansû wan wek potikê bênimêjiyê bikar tîne. Gelo ew jî pê dizanin an ne? Ez vê mereqê dikim !.. Ger pê nizanin bila carek din li xwe bifikirin, ger pê dizanin bila xwe bişon, xwe tafîl bikin daku bi wan nimêj bibe !.. Bila vî jî jibîr nekin, ger ew xwe potik qebûl bikin jî Tansû wan potikê xwe qebûl nake, xwe tafîl jî bikin, xwe bişon jî dîsa ew li bal yên wek Tansu necis in, bila lixwe bifetilin belku gelê kurd wan ef bike, lewra gelê kurd efûker e !.. Bila xwe bispêrin wîcdana gelê kurd, bila xwe bavêjin himêza gelê kurd, kurd jî wan ef bikin !.. An wê dîrok ji wan vî hesabî bipirse, bila vî jî jibîr nekin. Xizmeta ji xelkê re tu rûmetek jêre nîne, ger bi dev bi mirovan re bikenin jî, dipişte tinazên xwe bi mirov dikin, lewra mirovên ne li derê xwediyê xwe bin, mirovên ne li cem gelê xwe bin, xelkê çiqas baweriya xwe pê bîne?… Mêr ewe her dem li cem gelê xwe bisekine, roja teng, roja fireh de, dema zor bi mirov ket nereve ber derê xelkê.
 
Ez dixwazim bi çîrokekî dawî li nivîsa xwe bînim. Çîrok raste an ne ev ne girîng e! Muhîm ewe ku mirov ji qissê ji xwe re hîssekê hilîne.

Dibên miroveki abid hebûye û li şikeftekê tim îbadet kiriye. Xwedê Teala jî, jê hezkiriye û bi wasita melaîketan her roj jê re du nan şandiye. Ev mirova êvara derê hevana xwe vekiriye ku du nan tê de hene, yekî şivê yekî jî paşîvê xwariye. Rojekî êvarê di fitarê de nihêriye ku nan tune, derê hevanê girtiye lehzekî din nihêriye dîsa nan tune, wisa xwe dide alîkî şikevtê û carê carek diçe li hevanê dinhêre nan nahatiye. Xwe aciz dike û berjêrî binê çiyê dibe. Di bin çiyê de gundekî agirperesta hebûye, diçe wir ji wan nan dixwaze, du heb nana didinê, nanê xwe digire tê şikeftê. Dema tê ber derî dinhêre ku kûçikekî li ber derê şikeftê sekiniye. Dêla xwe dihecîne û li çavên abid dinhêre. Tê xûyan ku birçiye û nan dixwaze. Abid nanekî didê lê kuçik bi nanekî têr nabe, dîsa dizûre û nan dixwaze, abid nanê din jî didê. Kuçik wî nanî jî dixwe û dîsa nan dixwaze. Abid dibêje; “tu çi heywanekê bê şerm û bê heya yî? Ji xwe du nan hebû min ew jî dane te, ka tu dawa çi dikî ?. Kuçik dibêje ku: “ger nan xwestina min bêşermî be gelo ya ta çiye? Va çil sale ku Xwedê ji te re her roj du nana dişand, te dixwar, bêzehmet û bêxebat, lê yek rojekî nan nahatin tu ji boy zikê xwe çûy derê dijminê Xwedê, te ji wan nan xwest, ji boy Xwedê ez pirr bêşer im an tu?

Belê raste ji bona du nana ku mirov terka derê xwediyê xwe bike û biçe derê xelkê, gelo mirov çiqas bêşerm e? An mirovê çiqas bibe xweyî miriwet!…

Em carek din jî bang li wan însana dikin bila terka derê xelkê bikin werin derê xwe!.. Mirov li derê xwe birçî bimîne ji çûyîna derê dijmin bi rûmettir e, dema nanê xelkê biqede mirov li holê dimîne, kes li mirov xwedî dernakeve.
 
Hay ji xwe hebin ew kurdên li pey xelkê, nebin potikê bênimêjiyê jî, hun bibin jî bi we nimêj nabe, tafîlkirin jî pirr zehmete!

02.04.2002
Hereketa Mezlûmên Kurdistan'ın kuruluşu!..

Bismihi Teala
Allah’a hamd, Resulüne salat ve selam olsun.

Saygıdeĝer okuyucularım!

İki yıla yakındır küçük bir cemaat tarafından kurulan ve zaman zaman olumlu olumsuz tepkilere maruz kalan Hereketa Mezlûmên Kurdistan hakkında bir açıklamayı uygun gördük. Aslında Hereket’in kuruluşu sırasında yapılan ilk açıklamada herşey izah edilmişti. O günden bugüne kadar bir çok okuyucumuz bizi tanımadıklarını ve tanımak istediklerini, bazıları da hemen silahlanıp Munzur daĝlarına çekilmemizi, kimisi de bizi bazı islam cemaatlerine veya kürd kurum ve kuruluşlarına karşı kullanmak niyetiyle tahrik edici sözlerle teşvik ettiler. Aslında kuruluş amacı belli olan bir harekettik. Bizi daha iyi tanımaları ve anlamaları açısından bir kere daha kısa bir izahata gerek duyduk.

Yıl 1982’nin sonbaharına doĝru bazı seydalarla bir araya geldik ve „12 Eylül askeri ihtilalindan sonra kabuĝuna çekilmiş ve kimisinin yok olmuş, kimisinin de şu veya bu işgalçi kefere güçlerine yaslanarak kendilerini yaşattıĝı bir dönemdeydik. Müslüman kürdler olarak üzerimize farz olan görevi üstlenmemiz gerektiĝi kanaatıyla, bir kurum adı altında çalışmayı kararlaştırdık ama, bu kurumun legal veya illegal olması konusunda anlaşamadık. Bana göre kurumun adı ne olursa olsun legal olmasında fayda vardı. Bir kurum illegal da olsa efradlarının tamamen gizli kalması mümkün olamazdı. Yakalanmaları halinde taĝuti güçlerce imha edilmeleri açıktı. Ama seydalar „bunun caiz olmadıĝını, bir islami cemaatin kefere güçlerinden izin alarak bir legal kurumda çalışmaları" asla tasvip edilemez diyorlardı. Tam bir karara varamadan ayrılıp bir sonraki toplantıya bıraktık konuyu. Daha sonra yine bazılarıyla bir araya gelerek konu üzerinde tartıştık. Hareketin legal olması daha faydalı olacaĝına karar verdik. Kısa zaman sonra Kenan Evren Hukumetinin hışmıyla her birimizi bir başka diyara sürdüler. Sürgün hayatında ilişkilerimiz kesildi. Derken 15 Aĝustos atılımı başlayınca, hepimiz acaba neler oluyor dedik, yeni parti ve kurumların kurulması kâr mı zarar mı getirir diye düşünmeye başladık. Biraz sabretmenin faydalı olacaĝı kanati daha güçlüydü. Sürgün hayatında kaç kez denedim tayinimi Kurdistan Bögesine alamadım. Ancak 1990'larda Çukurova’ya gelebildim. Tamamen yerleştikten sonra müslüman kürd gençlerden bir küçük cemaat oluşturduk. Bu cemaat öyle bir illegal örgüt degildi. Haftada bir defa toplanır aramızda ders yapardık. Genelde Kur’an’dan dersler ve günümüzdeki dünya siyasetiyle islam siyasetini karşılaştırıyor ve özellikle de Kürdistan gerçegi üzerinde tartışıyorduk.

Derken 1983’lerdeki arkadaslarımızdan Mela Mehyeddin(1) bana telefon etti ve dediki: „Bizim önceden düşünüpte bir türlü kuramadıĝımız hareketi Avrupa’da kurduk, seni bekliyoruz acele gel!.." Hareketin sadece Avrupa’da deĝil de, Kurdistan ve Türkiye’de de olması lazım, onun için ben buradaki arkadaşlarla temasa geçeyim, ancak hareketin tüzük ve çalışma cetvelini bana gönderin" dedim. Kabul etti ve bana kısa zamanda göndereceĝiz dedi.

Aradan bir ay kadar geçti, evime gelen iki misafirden genç olanı; „kendisinin PKK’nın yörenin siyasi ve askeri sorumlusu olduĝunu, Avrupa’dan beni ziyaret etmesi için telefon ettiklerini, bu yüzden de beni ziyarete geldiĝini" söyledi. Sohbet esnasında sözü Avrupa’da kurulan „Dindarlar Birliĝine" getirdim, O da aynen Mela Mehyeddin gibi „Hareketin tamamen baĝımsız olduĝunu ve ilişkilerinin sadece Kürdistan siyaseti üzerine yardımlaşma olduĝunu" açıkladı. Kısa zaman sonra Dindarlar Birliĝi adına yayınlanan bildiriyi okudum, bildirinin altında „PKK, ERNK Dindarlar Birliĝi Çukurova Birimi" imzası vardi. Anladım ki; Mela Mehyeddin ve orada bulunan bazı arkadaşların bana (kasıtlı veya bilmiyerek) eksik bilgi verdiklerini!.. Mela Mehyeddin’i aradım ve benim böyle bir Hareketin içinde çalışmamın sözkonusu olamayacaĝını söyledim. Bir dahaki sefere gelen PKK sorumlusuna da nazikçe „Bir daha benim evime gelmezseniz iyi olur, çünkü ben Kürdistan’a yönelik tüm çalışmalarımı legal olarak yapmak istiyorum, konumu ne olursa olsu illegal kurumlarla çalışmam" dedim. „Bir daha yanıma gelmiyeceklerini" deyip gitti. Kısa zaman sonra PKK’nın bölge maliyecisi(2) yakalandı ve ismini duyduĝu herkesi emniyete götürdü.
Ben de bundan payımı aldım tabi. 15 günlük gözaltı süresinde mezkur kadronun herkesi bulaştırmak istediĝini anladım, bence bu bilinçli bir siyasetti.

Daha sonra yine kendi arkadaşlarımla hiçbir illegal örgütle baĝlantı kurmadan derslerimize devam ettik. Ancak bir arkadaşımızın PIK tüzüĝünü ele geçirmesi üzerine bundan böyle siyasetimizi bu tüzük üzerine devam edeceĝimize karar verdik, fakat PIK’ten hiç kimseye rastlayamadık. Peşpeşe gelen gözaltıları ve hakkımda türk medyasında aslı astarı olmayan haberlerle çalışmalarım iyice kısıtlandı. Artık arkadaşlarıma bir zarar gelmesin diye sohbetlere çok nadiren katılabiliyordum. 11 Kasım 1996 yılında Konya Devlet Mahkmesinin hakımda verdiĝi aĝır cezadan(3) dolayı yurtdışına çıkmak zorunda kaldım. Yurtdışına çıtıktan sonra arkadaşlarımla ilişkim çok azaldı, telefonlar dinleniyor ve açık birşey konuşmamaz hale gelmiştik. Ancak aldıĝım haberlere göre derslerin hala devam ettiĝini, çalışmalarının iyi olduĝuydu. Bende mevcut Kürd kurumlarına birini daha eklemektense, fikirlerime en uygun olan birinde çalışmayı daha uygun buldum. Böylece yurtdışına çıktıktan 6 ay sonra (yine arkadaşlarımın olumlu oyunu aldıktan sonra) PIK’te çalışmaya karar verdim. Böylece yurtiçinde de arkadaşlarımın PIK ile ilişkilerini saĝlıyacaktık. 2 yıla yakın PIK sorumlularına defalarca konuyu açmama raĝmen kimse bana yurtiçinde bir adres vermedi yada veremedi. Durumdan rahatsız olan arkadaşlarım kendi başlarına olan çalışmalarını devam edeceklerini söylediler. Ben ise onların bir tüzükle de olsa kendilerini tanıtmalarını istiyordum.

Daha sonra PIK kongresini yaptı, (5-6 Haziran 1999) içerden ve dışardan olan bazı sepeplerden dolayı artık burada (PIK) çalışmanın memleketim ve benim için bir fayda saĝlamıyacaĝına kanaat ettim. Konuyu arkadaşlarıma açtım ve yeni bir hareket ismiyle çalışacaĝımıza karar verdik. Tüzüĝün oluşumu için kendilerinin fikirlerini aldıktan sonra 11 Maddelik bir tüzük hazırladık. Seslerini duyurabilmeleri için de bir Internet sayfasını hazırladık ve 21 Haziran 2000 yılında internete yükledik. (http://www.mezlum.com)

Arkadaşların imkansızlıkları ve durumlarının tehlikede olması hasebiyle sayfa sorumluluĝunu ben aldım. PIK’ten bazı arkadaşlarla tamamen ayrılacaĝımız sıralarda Hareketin siyasetini bir kez daha gözden geçirerek 21 maddelik bir tüzük hazırladık yurtiçi ve yurtdışındeki arkadaşlara gönderdik. Tüzük kabul edilmişti. Ayrıca olası hatalarımızın düzeltilmesi için altı ay kamuoyuna da sunduk.

Aslında her ne kadar arkadaşlarla da diyaloĝumuz sürmüş ise de tüzük haline getirilen fikirlerin daha evvel arkadaşların sundukları fikirlerdi, ben ancak onları yazılı bir hale getirip kamuoyuna sundum. Kendim daha PIKte çalıştıĝım için beyan etmek istemedim.

Hatta arkadaşlarımın sadece PIK tüzüĝünden ilham alarak deĝilde bizzat PIK ile çalışmalarını arzu ediyordum ama daha evvelden de yazdıĝım gibi baĝlantıyı kuramadım ve arkadaşlarımın bazı fikirlerini de PIK’e kabul ettiremedim. Hatta ben PIKte çalışıp onlara dışardan destek vermek istediysem de kabul görmedi. Artık ayrı çalışma zorunluluĝu vardı ve bizde öyle yaptık.

PIK’ten bazı arkadaşlarla ayrıldıktan, sonra eski arkadaşlarla birleşmeyi uygun gördük. Birleştikten sonra da Hareketin sorumluluĝu bana yüklendi. Böyle bir Hareketin sorumluluĝuna layık olamayacaĝımı da biliyorum ancak ehliyetli bazı arkadaşların durumu gözönüne alındıĝında sorumluluĝun bende kalması uygun görüldü.

Kısaca; Hareketin ta başından beri haberdarım ve adresim açıktır. İslam ve Kürdistan düşmanlarının zaman zaman hareketin ilk kurucuları kimlerdir deyip bizi lekelendirmek istemeleri, bize olan kin ve nefretlerinden, aynı zamanda korktuklarındandır. Biz meydanlardayız hiçbir gizlimiz saklımız yoktur ve 21 Haziran 2000 yılından beri de Dengê Mezlûma Dergisiyle halkımızın huzurundayız.

Selam ve saygılarımla

02.04.2002
---------- -----------

(1) Mela Mehyeddin PKK'nın HIK kurumunda yer almıştı, ancak daha sonra vazgeçmiş memlekete dönmek istiyordu. Gelmeden önce bana telefon açtı, gelmemesini söyledim ama dinlemedi, geldi. Gelişinin 6. gününde akşam geç saatlerde kapısına gelen üç genç tarafından kurşunlanarak öldürüldü. 100 metre ilerde devlet özel güvenlik güçleri duruyordu.

(2) Van'lı Selahaddin. Şubat 1993'te yakalandı, selam verdiği, adını duyduğu herkesi gözaltına götürdü, itirafçı oldu, gözaltında herkese olmadık iftiralar dizdi, bir sürü eylemi (adam öldürme, araba, mağaza yakma bombalama, polis otobüsüne pusu kurma v.s. eylemlerle, evinde bir sürü para ve dokument yakalandı) üstlendi ancak itirafçılığından dolayı yardım yataklikla suçlandı. Kısa bir süre hapis yattı, hapis sırasında 15 gün tecride alındı, daha sonra koğuş sorumlusu yapıldı, hapisten sonra Hadepte çalıştı, şimdi Paris'te KADEK içinde aktif faaliyetlerde bulunuyor.

Bu şahıslar hakkında daha sonra geniş bir yazı yazacağım inşallah.
M.N.
İslami bir Hareket nasıl olmalı? - Seyda M.Emin

Her şeyden önce şunu bilmemiz gerekir; İslam’ın kaynaĝı ilahi vahiy olduĝu için, kaynaĝı beşeri olan cemaat ve hareketlere benzemez. Çünkü kainat ve kainat içindeki 18 bin alemi en güzel hikmet ve gayeler için yaratıp, onlara derecelerine göre, akıl, şuur ve his veren, fezayı milyarlarca gezegen ve yıldızlarla süslendiren, bütün yaratıkları hareketlendiren, yarattıklarına yaşayabilmeleri için gerekli oksijen, hidrojen ve azot gibi molekülleri baĝışlayan, güneşin; canlıları yakmaması ve dondurmaması için, onunla canlılar arasında denge kuran ve daha burada anlatılamayacak kadar nimetleri veren Allah (c.c.) beşeriyete sunduĝu Kur’an reçetesiyle hareket ve cemaatin yegâne kaynaĝı olmalı ve bu programdan zerre kadar taviz verilmemelidir ki, hedefe varılabilsin ve beşeriyet için insan hakları, adalet ve eşitlik güvencesi saĝlanabilsin.

Kur’an-ı Kerim’in (Ahzab/21.) ayetinde Allah buyuyruyorki, „Allah’ın Peygamberi sizler için güzel bir örnektir.“ Allah’ın Peygamberi kendisine vahiy geldikten sonra Allah’ın kendisine sunduĝu program doĝrultusunda gösterilen hedefe ulaşmak için hızlı adımlarla, ama çabuk yorulmayacak şekilde harekete geçti. Safa ve Merve tepelerine çıkarak Allah’ın insanlara gönderdiĝi mesajı bildirerek şöyle haykırdı. „Ey yakınlarım! Ey insanlar beni dinleyin! Lailahe illallah, Muhammdun Resulüllah sancaĝının altına koşun! Heykellere saygı duruşunda bulunmayı, beşeri idare şekillerini, onlara ümit baĝlamayı bunlara ümit baĝlayan idarecilerin anayasa, kanun ve tüzükleriyle amel etmeyi bırakın, kapitalizmin sömürü aracı olan faizi, en kıymetli bir şekilde yaratılıp kainatın efendisi durumunda olan insanın deĝerini düşüren zinayı, insanı akılsızlaştıran içki ve uyuşturucuyu, kadının kadınlık izzet ve sayĝınlıĝına yakışmayan dansözlüĝü, hırsızlıĝı, zülmü, gıybeti, kini, kıskançlıĝı, haksız yere adam öldürmeyi, israfı, kötü zannı, Allah yerine kullara kulluk etmeyi bırakın! Aldanmayın ki, bu dünyadaki zevkler, makamlar geçicidir ve rüya durumundadır. Bu dünyada ne yaparsanız, ölümden sonra mutlaka karşılıĝını göreceksiniz!

İşte İslami bir hareket, cihanşumul Peygamber olan Hz. Muhammed’i örnek alıp, mektebelerinde eĝitim görür, kendine güvenir, ümitsizliĝe asla kapılmaz.

Hedefe varmak için, ümit ve kendine güvenmek gerçekten çok önemlidir. İster dini ve isterse dindışı devrim gerçekleştiren insanlar önce kendilerine güvenmişler, sonra da harekete geçmişler. Hz. İbrahim kendine güvenmeseydi, küçük putları kırıp baltayı büyük putun boynuna saplamazdı. Hz. Muhammed kendine güvenmeseydi, asırlarca yerleşik olan despot, zorba ve taĝuti sistemi deĝiştiremezdi ve halen Kabe’de Allah’a yapılan ibadet heykellere saygı duruşu yapılırdı.

Şurası unutulmamalıdır ki; Allah’ın Halifesi (vekili) olarak yaratıldıĝına inanan insan, herkesten önce ve daha fazla kendine güvenmeli, herkesten daha fazla cesur olmalı, çünkü inanan muvahhid insanın ahireti vardır, cenneti vardır mükafatı vardır. Attıĝı her adım ve çektiĝi her cefanın karşılıĝını kat kat mükafat olarak alır. Bir verirken on alır, yediyüz alır, milyarlar alır. Allah’ın Nizamına inanan bir müvahhid neden korksun? Korkmamalı, sabırlı olmalı, ateistten, kemalisten, sosyalisten daha cesur olmalı, çünkü davası uĝrunda muvahhid müslümanın çektiĝi sıkıntı ve cefayı bunlar da çekiyorlar, oysa bunların ne cennetleri var ve nede ahirette mükafatları, bunlar bu dünyada biraz daha yaşmak için canlarını hiçde tehlikeye atmaması gerekirdi. Oysa yeri geldiĝi zaman canını davasına feda ederek ölümü göze alabiliyorlar. Muvahhid mümin neden bunlardan cesur olmasın? Allah (c.c.) buyuyruyor ki; „Eĝer siz (beşeriyetin kurtarılması ve Allah nizamını hakim kılmak için mücadele verirken) eziyet çekiyorsanız onlar (düşmanlarınız) da bu eziyet çektiĝiniz gibi çekmektedirler. Oysa onların Allah’tan bekleyemedikleri (mükafatı) siz beklemektesiniz“ (Nisa/104)

Müminlker Mehdiyi beklemeyi bırakmalıdırlar, herkes Mehdiyi bekliyor, bir Mehdi gelecek te ondan sonra ardına düşecek. Dinde böyle bir anlayışın yeri yoktur. Herkes kendini Mehdi yerine koymalı, Mehdi gökten asker indirmeyecek sen mehdilik anlayışındaki hedefe doĝru kendini hazırlayacakasın, başkasının mehdisi olmaya çalışacaksın, sen de Hz. Adem gibi Haliefesin. Allah (c.c.) Buyuyruyor ki; „O (Allah) sizi yeryüzünün halifeleri kıldı“ (Enam/165)

Demekki Allah (c.c.) Hz. Ademden Hz.Muhammed’den ve bunlar arasında gelmiş geçmiş diĝer Peygamberlerden ne istemiş ise, senden de aynısını istiyor. Gökte Allah’a yalvarılıp duada bulunduĝun yerde de Allah’ın hükmü hakim kılınmalıdır. Allah buyuyruyr: „O hem gökte hem de yerde ilahdır. (Zuhruf/83)

Sıkıntı anlarında yukarıdaki Allah’a yalvarıyorsun, ama yukarıdakinin aynısı olan yerdeki Allahın şeriatına hükmüne görüşüne ve emrine karşı çıkıyorsun. Böyle bir inanç seni kurtarmaz, Firavun, Nemrut ve Ebu Cehil de senin gibi düşünüyorlardı. İnsanları yarattıkları, yaĝmuru yaĝdırdıkları iddiasında bulunmuyorlardı, ya iddiaları neydi? İnsanları keyif ve görüşlerone göre yönetme, emir ve yasakları koyma yetkisini kendilerinde görüp din ve devlet işlerini birbirinden ayrı tutuyorlardı. Bir kısmına inanıp bir kısmı reddediyorlardı. Allah buyuruyor ki; „Kitabın bir kısmına inanıp bir kısmı mı red mı ediyorsunuz?“ (Bakara/85)

Ey mümin şunu bil ki Allah’ın Nizamını Allah’ın Şeriatını yasaklayıp bunları gericilikle mürtecilikle itham eden her yönetcici her kurum birer firavun, birer nemrut ve birer ebu cehildirler. Müşterek vasıfları aynıdır. O da Allah’ın hakimiyetine karşı çıkmaktır. Gönüllü olarak bunlara itaat edenler de bunların askerleridirler. Camilerde vaaz kürsülerinde ve minberlerde bunların genelgelerini cami cemaatine okuyup, onlar için dua eden ayet ve hadisleri çarpıtarak onların ekmeĝine yaĝ süren sözde din görevlileri de bunların avaneleridirler, onları besleyip sırtlarında taşıyan holdingler de Hamanlarıdırlar. Allah buyuruyor ki; „Şüphesiz Allah’ın indirdiĝi Kitaptan bir şeyi gizleyip (açıklamayıp) az (deĝersiz) bir (dunya) metaına satanlar var ya bunu yapmakla midelerine ateşten başka bir şeyi indirmiyorlar, kıyamet gününde Allah bunlarla konuşmaz, onları arındırmaz ve onlar için acıklı bir azap vardır.“ (Bakara/174)

İşte İslami bir cemaat ve hareket yukarıda kısa kelimelerle özeti yapılan husuları gözönünde bulundurarak bilerek veya bilmeden putperestliĝe şirke sapıklıga irtidat ve günaha düşmemek zalimlerin yanında yer almamak için çok itina göstermelidirler. Yalnız sloganlarla yetinmeyip Kur’an ışıĝında Sünneti nefsinde yaşamalı aile efratlarları arasında da yaşatmalıdır. Allah (c.c.) buyuyor ki; „Kendiniz ve aile efradlarınızı yakıtı insan ve taş olan cehennem ateşinden koruyun.“ (Tahrim/6)

Çalışmasında ihlasa önem vermelidir, ihlas taşımayan nam, şöhret veya çıkar için yapılan hiçbir çalışma ahirette insana zerre kadar fayda vermez, aksine insanı küçük şirke düşürür, hareket veya cermaat fertleri hadisi şerifte zikredildiĝi gibi bir binanın duvar taşları gibi birbirlerini takviye etmelidirler. Ensar ve Mühacirler arasındaki kardeşliĝi canlandırmalıdırlar. „Kendileri muhtaç oldukları halde (kardeşlerini) nefislerine tercih ederler“ (Haşir/9) ayetinin sırrına mazhar olmalıdırlar, mal ile cihadın beden ile cihaddan önce geldiĝi gerçeĝinden sapmamalıdırlar. Allah buyoyror ki; „Allah yolunda malınızla ve canınızla cihad edin“ (Tevbe/41) İslama uygun verilen görevleri tereddüt etmeden yerine getirmelidirler. Allah buyuruyor ki; „Ey iman edenler Allah’a Resulüne ve sizden olan (mümin. müslim, muvahhid veşeriatçı) idareciye itaat edin,“ (Nisa/59)

Beşeri sistemlerle insanları yönetmeye çalışan partileri sırtında taşıma ve onlara oy vermekten kaçın, çünkü yapılan bütün icraatlarına ortak olursun zira Allah buyuruyor ki; „İyilik ve takva üzerinde yardımlaşın, günah ve düşmanlık üzerinde ise yardımlaşmayın.“ (Maide/2)

Karşılıklı ferdi çekişmelerden kaçınmalıdır fertlerin görüşlerinin yüzdeyüz birbirin tutması mümkün olmadıĝından ikili çekişmeler yerine eleştiriler şurada deĝerlendirilmeli ve bu hususta şüphe taşıyan kişiye gerekeçesi anlatılarak ikna yolu seçilmeli. Allah (c.c.) buyuyruyor ki; „Ve müminlere alçak gönüllü ol“ (Hicr/88) „Şayet sen kaba ve katı yürekli olursan, senin etrafından daĝılıp (seni yalnız bırakırlar)“ (Ali İmran/159)

Cemaat fertlerinin birbirlerinin aleyhinde konuşmamalıdırlar. Cemaatin bir ferdinde cemaata zarar verecek veya İslama ters düşen bir hareket görüldüĝü zaman durum yetkili merciye intikal ettirilmelidir. Tebliĝde yumuşak dil ve ikna metodu seçilmeldiri. Allah buyuyruyor ki; „Firavuna gidin çünkü o azdı ve ona yumuşak söz söyleyin.“ (Taha/43-44)

„Rabbinin yoluna hikmet ve güzel öĝütle çaĝır ve onlarla en güzel şekilde tartış.“ (Neml/125)

Bu yolu seçen bir hareke veya cemaat İslami ve tevhidi olur, Allah’ın yardımına mezher olur. Bedir’de olduĝu gibi... İster hedefe varsın ister varmasın attıĝı her adım yaptıĝı her iş ve söylediĝi her söz onun manevi makamını arttırır, Allah’ın rızasını elde eder.

Allah’ın selamı hidayete tabi olanların üzerinize olsun.

Seyda M.Emin

Atalarının izinden ayrılmayanlar! - Kewser

Bizleri yaratıp, rızıklandıran Rabbimize hamdüsena, peygamberlere ve sonuncusu olan Muhammed (Allah’ın selamı hepsinin üzerine olsun)’e salat, hakka tabi olanlara selam olsun.

İnsanı hayvanlardan ayıran en önemli etkenlerden biri de akıl’dır. Şayet aklın özü korunur ve ifsad edilmezse, vahyin ışıĝı altında hakkı bulma istidadı üzere yaratılmıştır. Onun için aklı bulunan her insan Allah (c.c.)’a karşı mükelleftir. İlahi bir nimet olan aklı yerinde kullanmak mecburiyetindeyiz. Müslüman; aklını vahyin hizmetine sunan ve yaratıcısının emirlerine uyan kimsedir. Cahiliye erbabları ise, akılllarını heva ve heveslerine tabi kılarlar. Vahya tabi olmayı reddederek, atalarının izinde gitmeyi tercih ederler.“ Onlara: Alllah’ın indirdiĝine uyun, denildiĝi zaman onlar hayır biz atalarımızı üzerinde bulduĝumuz yola uyarız“ dediler. Ya ataları birşey anlamamış, doĝruyu da bulamamış idiyseler?“ Bakara/170

Akıl verilen her insan bundan sorumlu tutulacaktır. Aklı olmayan ya da noksan olanlara mükellef olmazlar. Hiç bir insanın kendisine emanet olarak verilen aklını, başkalarının emrine ( ideoloji, ata, başkanlarına) verme yetkisi yoktur. Akıl; hak ile batılı birbirinden ayırdetmek ve imtihanı kazanmak için insana verilmiştir. Bir başkasına ya da görüşe (izm’e) aklını hibe edene sorsanız acaba ne diyecektir? Çok akıllı olduĝunu, hatta dünyanın en zekalısı olarak kendini telakki edecektir zavallı!... Kendisine emanet edilen aklı, Allah (c.c.)’a uymakta kullanmayacak; kendi gibi beşer olanlara hizmette kullanacaktır. Bu tiplere paranızın bir kısmını, araba veya evinizin anahtarını kullanması için filana hibe edin derseniz, ne diyeceklerdir? Biz aptalmıyız ki kazandıĝımız parayı, araba ve evimizi bir başkasına verelim! Kendilerine ait olanı vermekten kaçınan ve bunu aptallık olarak deĝerlendirenler, rablerinin emaneti olarak aldıkları aklı başkalarının hizmetine vermekte hiç tereddüt etmezler. İnsan onurunu sıfırlayan bu çirkin davranışlarına raĝmen kendilerini akıllı, çaĝdaş, ilerici olarak deĝerlendiriler. Onlara göre putların önünde eĝilmek çaĝdaşlık, taş yıĝınlarından meddet ummak ilericilik, Allah (cc) önünde eĝilmek ve emirlerine uymak ise gericiliktir. Tarihin her döneminde böyle vakalar olmuştur. Ebu Cehillerce, putlarının, ataların, izinden ayrılmayanlar ilerici, Hakka tabi olanlar ise gerici olarak deĝerlenmiştir. Allah (cc)´ın hayat bahşeden kitabına gelin dediĝiniz de yarasanın ışıktan kaçtıĝı gibi kaçar. Putlara, atalara, nutuk ve demeçlere uymayı tercih ederler. „Onlara“ Allah´ın indirdiĝine ve Resul´e gelin “ denildiĝi vakit,” Babalarımızı katalarımızı) üzerinde bulduĝumuz (yol) bize yeter.“ Derler. Ataları hiçbir şey bilmiyor ve doĝru yol üzerinde bulunmuyor iselerde mi?“ Maide/104.

Atalarının yaptıklarıyla övünen, yaptıkları kötülüklerle iftihar edenler, ahiret günü hakkı görecekler ancak iş işten geçmiş olacaktır. Ata da, başkanlarını herşeyin üstünde tutanların da, şirk işledikleri ve ateşle cezalandıracaklarını Allah´ın ayetleri bize bildirmektedirler.

„Bizim ayetlerimizi yalanlayıp da onlara karşı kibirlenmek isteyenler var ya, işte onlara gök kapıları açılmayacak ve onlar, deve iĝne deliĝine girinceye kadar cennete giremeyeceklerdir.! Suçluları ise işte böyle cezalandırırız!.“ Araf/40

Rablerinin ayetlerine karşı büyüklenip, kendileri gibi bir beşer olan geçmiş atalarının (yada halihazırdaki liderlerinin ) izinden ayrılmayan kör mukallidlerin tasviri budur. Ayetler de zikredilen fiileri işleyenlerin adları, kimlikleri ve dinleri ne olursa olsun farketmez. Hatta alınları secdeden kalkmayan dahi olsa şirk ve cahiliyyeyi tercih ederlerse, Allah muhafaza onu ateşten hiç kimse kurtaramaz, çünkü şirkin affı yoktur. Her günahın tevbesi mümkün ancak şirkin asla!... Şirke bulaşanların bütün işleri boş ve sonuçsuzdur. Dünyanın geçici hayatı, makam ve mevki hırsı onları aldatmıştır. Allah’ (c.c.) ın emaneti olan aklı başkalarının hizmetine verip bataklıĝa saplanmışlardır. Atalarının batıl olan izinden ayrılmak istememekte, onları körü körüne taklid etmektedirler. Velileri olan şeytan, yaptıkları kötülükleri onlara süslü püslü göstermekte ve onları aldatmaktadır. Onları her iyi şeye ve güzel olana nefret eder hale getiriyor. Her çirkin ve kötülüĝü de onlara güzel göstermeye çalışıyor. Pislik böcekleri gibi yaptıkları her pislik ve kötülüklerden zevk alırlar. Temiz ve güzel şeyler onları rahatsız etmektedir. Yarasalar gibi aydınlıktan gözleri kamaşmakta, korkmakta ve kaçmaktadırlar. Atalarının izinden kıl kadar ayrılmak istemeyenler, sapık atalarının karmaşık ve karanlık yolunu, Allah’ın (c.c.) dosdoĝru ve aydınlık yoluna tercih ederler. Allah’ın aydınlık yoluna girmeyeceĝine söz veren şeytanla adeta ahidleşmişlerdir. Artık şeytan bir an bile onları yalnız bırakmamaktadır. Böylece, her güzel şey onlara çirkin gözükmektedir, her doĝru sözü tersinden duymakta ve yanlış anlamaktadırlar, doĝrular onları rahatsız etmektedir. Gözleri de gerçeĝi ve güzeli görmeye kapalıdır. Her şeyi tersyüz görmekte, duymakta ve anlamaktadırlar!...

„Ey Resulüm! Saĝırlara sen mi duyuracaksın? Yoksa körleri ve apaçık sapıklıkta olanları doĝru yola sen mi eriştireceksin?“ Zuhruf/40

„Andolsun ki; cehennem için de birçok cin ve insan yarattık; onların kalpleri vardır ama anlamazlar, gözleri vardır ama görmezler, kulakları vardır ama işitmezler! İşte bunlar hayvanlar gibi, hatta daha da aşaĝıdırlar!“ A’raf/179

Kevser Hüdaseven
 
Mustekbirler ve Mustadaflar - Zakir

Hamd, alemlerin yaratıcısı Allah (c.c.)´a, salat peygamberlerin tümüne ve Muhammmed (a.s.e.)´e, selam bütün müslüman ve mustad´aflara olsun.

Mustekbir ve mustad´aflar kavramları Kur´an da sıksık kullanılırlar. Rabbimiz mustekbir sıfatını bizzat kendisi koyuyor. Kendi heva ve hevesine dayanarak kanunlar ihdas eden ve hükmedenlere “Taĝut” sıfatını verdiĝi gibi.

Mustekbir; kendisi gibi yaratılmış ve eşit haklara sahip olması gereken insanlara zülmederek haklarını gaspeden, kibirlenen, gaddar, zorba, hak ve hukuk tanımayan, zulmedici gibi manaları ihtiva eder.

Mustad´af ise, mustekbirin zıddır. zulme uĝrayan, Allah (c.c.)´ın verdiĝi nimetlerden mahrum bırakılan , insani haklarını ellerinden alınan, ezilen, zülmedilen, horlanan manalarına gelir.

Kur´an hükümlerinin hakkıyla icra edildiĝi bir toplumda, ne zalim ve müstekbirlerin olması mümkündür ne de mustad´afların!.. Zira islam, teb´asının (müslüman veya zimmi) haklarının sigortasıdır. Adaletin hükmettiĝi müslüman toplumlarda bütün insanlar hukuk karşısında eşittir. Dini, kavmi, makam ve mevkisi ne olursa olsun, farketmez, hiç kimseye farklı muamele yapılamaz.

İslamdan ve adaletten uzak olan taĝutların hükmettiĝi islam topraklarında, insanlara eşit muamele yapılıyor mu? Herkes hukuk karşısında eşit mi? Asla eşit deĝil!.. Trilyonları çarpıp, bankaları hortumlayanlar krallar gibi yaşarken, bir tepsi baklava çalanın senelerce hapse mahkum edildiĝi yerde hangi eşitlikten bahsedilebilir? Hukuken suçu sabit olmayan her insanın dokunulmazlıĝı esas iken, biz de (islam diyarı olup taĝuti sistemlerle idare edilen, mesela Türkiye) dokunulmazlık sadece milletvekillerine ve imtiyaz sahiplerine has deĝil midir?

Gerçi normal vatandaş emniyet ve karakollara düştü mü, otomotikmen suçludur. Ya da münasip bir suç dosyası kendisine zorla kabul ettirilir. Bu husuta polisimiz (!) bir hayli maharetlidir!

Halkları müslüman olan ülkelerin müstekbirleri, sinsi bir şekilde münafıklık yaparak Allah (c.c.)´a ve O´nun dinine karşı savaşmaktadırlar. Ataları Firav´un “En büyük Rabbiniz benim!” diyerek mertçe ilahlıĝını ortaya koymuştu. Günümüzdeki mustekbirlerin küstahlıkları firavunları geride bırakırken, kurnazlıklarından islamdan da vazgeçmezler. Kiraladıkları dalkavuklarla (Diyanet, Y.Nuri, Z.Beyaz, Kırmızı Yeşil… gibileri) islamın gelişme ve yayılmasını önlemeyi amaçlamaktadırlar. Muvvahidleri; dini tahrif eden bozguncular olarak gösterip, dinin gerçek savunucularının kendileri olduklarını iddia ederler. Gerçek islamın bir harfine tahammülü olmayan bu zalimler, zavallı halkın gözünün içine baka baka yalan söylerler. Kiraladıkları hocalara (prof.) da tasdik ettirirler. Yoksa Halkın kabul etmeyeceĝinı onlar da bilirler.

Allah (c.c.)´ın en çok nefret ettiĝi kimseler, O´na mahsus olan sıffatlarını veya sıffatlardan birini sahiplenen kimselerdir. Mütekebbir (kibriya) sıfatı da, bunlardan biridir. Şeytan, Allah (c.c.)´ın müstekebir sıfatını sahiplenmeye kalktıĝı için, rahmeti ilahiden ebdiyyen mahrum edildi. Ya müstekbirlerin durumu nasıl olacaktır?.. Şeytandan farkları nedir? Evet bir fark var; şeytan mertçe çıktı itiraz etti ama bunlar munafıklık yapıyorlar!….

İslam toplumlarındaki müstekbirler münafıklık yaparak kendilerini kamufle etmeye çalışılar. Bu münafıklar şeytan´dan çok daha aşaĝı bir derecede olduklarındandır ki, bir kez olsun gururlarına yedirip Allah (c.c.)´tan korktuklarını itirafa yanaşmazlar. Kendileri gibi bir putun karşısında eĝilmeyı ilericilik telakki ederlerken, Rablerinin karşısında eĝilmeyi gururlarına yedirmezler. Tabii ki haksızlıklardan vazgeçmeyi, ahlaksızlıĝı terketmeyi, başörtü düşmanlıĝını bırakmayı, müslümanların mukaddesatına saldırmayı terketmeyi gururlarına yediremezler. Bu da onların küfürlerinde ne kadar şedid olduklarını gösterir. Ama kafirliklerini gizlediklerinden dolayı, halklar onların ne kadar islam’a kinli olduklarını göremiyorlar.

Müstekbirleri yönlendiren şeytan „alemlerin Rabbi olan Allah’tan korktuĝunu“ (Haşr:16’da) açıkça itiraf etmektedir. Ancak bu münafık müstekbirler rehberi şeytandan yüzlerce kat aşaĝı olduklarından bir kez olsun „alemlerin Rabbi“ ismi bile telaffuz etmezler. Onlar Allah’tan „tanrı“ diye bahsederler. Eşrefi mahlukat olarak yaratılan (yaratılış itibariyle) bu mustekbirlere „Rahmanın kulluĝuna gelin“ dendiĝinde karşı çıktıklarını, düzenlerinin, ilahlarının, atalarının takipçisi olacaklarını görürsünüz.
Böylece esfelis-safiline inerler! O ne kötü bir derecedir! Ne kötü bir yerdir !…

Müstekbirler uutmasınlarki, hardal tanesi kadar da olsa yaptıkları karşılıksız bırakılmayacaktır. Mus’ad’aflar da hesap günü şuuruyla Rablerinin kulluĝuna devam etmeli ve sabretmelidirler.
Hem dinlerinde hem de meşakatlerde!

Unutulmamalıdır ki, tevhid dinine karşı çıkanlar halk kesimi deĝil, halkları sultası altında tutan bir avuç zalim müstekbirlerdir. Müstekbirler ise; zulümlerine ve yaptıklarına karşılık, şeytanla beraber „içinde ebedi olarak kalacakları azap, ateş (cehennem)’le cezalandıracaklardır.“ Haşr:17

Dünyada cereyan eden kavgaların geneli müstekbirlerin mutluluk ve saltanatlarının devamı içindir. Ne yazık ki insanlar, kanlarını emen, onları insan yerine koymayan zalim mustekbir azınlıĝın saltanatı için birbirlerini boĝazlamaya devam etmektedirler. Yazıklar olsun müstekbirlerin saltanatları için, kendileri gibi sömürülen mustad’afların kanlarını akıtan budalalara!...
Zakir

Ekolên Edebîyatê:Romantîzm û Sembolîzm - Lokman Polat

Di nav pêvajoya dîroka edebiyatê de, gelek herikandinên bizavên edebî hatine holê. Van tevgerên edebî gelek tesîra xwe li ser nivîskarên cîhanê yên cure cure welatan kirine.

Ez dixwazim van ekolên edebî bi kurtahî bidime danasînê. Û hinek li ser Romantîzm û Sembolîzmê bisekinim. Niha em yek bi yek li van herikandinên edebî binêrin.

KLASÎZM
Berhemên klasîk ji bo her neteweyî şeref û dewlemendiya ziman û pirtûkxaneya wî neteweyî ye. Li cîhanê nivîskarên klasîk û berhemên wan bi piranî yên ku di sedsala şanzdeh, hivdeh û hijdan de jiyana tê bikaranîn. Nivîskarên klasîk yên kurdan jî di van salana de jiyîyane. Her wekî Ahmedê Xanî, Feqîyê Teyran, Elî Herîrî, Melayê Cizîrî.

Damezrevanê ekola klasîzmê nivîskar Boîleau ye. Berhemên nivîskarên klasîk yên wekî Shakespeare, Mollîêre, Dante, Racîne, La Fontaîne hêj jî bi dilweşî têne xwendin. Nivîskarên klasîk yên Rusan; Tolstoy, Dostoyevskî, Çexov, Turgenyev, Gogol, Çernîşevskî, li cîhanê navûdeng dane.

FÛTÛRÎZM
Fûtûrîzm di nav guhartina cîvakê de, qala wê jiyanê dike ku di nav çalakiyan de ye. Fûtûrîzm li dema derbasbûyî girtiye, ji dema dahatû -dema pêşerojê- re vekiriye. Prensîbên Fûtûrîzmê yên bingehîn ev in: dûrketina ji taklîtçîtiyê. Qalkirina liyên bûyeran yên girîng. Derketina li dij hunera rêz û qaîdeyan. Fûtûrîzm wek reaksiyonek li dij bêdengî û bêtevgera kevneşopiya derbasbûyinê derketiye holê. Hinek nivîskarên Fransayê yên navdar û nivîskarê Rusî Mayakovskî Fûtûrîst bûne.

NATÛRALÎZM
Natûralîzm herikandinekî edebî ye ku di dema 19’an de li Fransayê dest pê kiriye. Ji herikandina realîzmê pêştetir çûye. Birêvabirê herikandina Natûralîzmê nivîskarê navdar Emîle Zola ye. Natûralîzm û realîzm wek hev tên hesibandin. Lê di hinek waran de jî jê ferqîyet nîşan dide.

Li gor Natûralîzmê, mirov-însan- wek bûyerên xwezayî-tebîat, natûre- hebûnên hoyên pêwîstî ye. Divê nivîskar kesê ku digire destê xwe, bi kûrahî binirxîne. Rewşa jiyana wî ya cîvakî bikolîne. Nivîskar, divê tîpên-şexsên- ku dixûlqîne, diafirîne ji rastiya zanîstiyê-ji îlmê- feyde -sûd- bigire. Ev ekol di hêla felsefî de li ser bingeha Materyalîzm û Determînîzmê bilind bûye.

EKSÎSTANSÎALÎZM — Hebûnvanîtî -
Birêvebirê vê herikandina edebî, Abert Camus û Jean - Paul Sartre bûn. Ev herikandina edebî di dema şerê dûyem yê cîhanê de di Fransayê de derket holê. Li gor herikandina Eksîstansîalîzmê; mirov-însan- di nav buhranê-krîzê- de ye. Sedemên vê krîzê jî ev e ku, mirov xwe nizane, dinyayê-cîhanê- nas nake, bi kurtahî bi hebûnbûyintiya xwe nizane. Ji bo vê jî mirov-însan- bextiyar nîne, bêzar û belengaze.

Nivîskarên vê herikandinê dixwazin ku mirov-însan- xwe nas bike, bi hebûna xwe bizanibe. Wexta ku ew bi hebûnbûyintiya xwe fêr bibe, wê gavê mirov-însan- azad û bextiyar dibe.

REALÎZM
Realîzm herikandina edebiyatê ya ku bi rastiyê ve girêdayî ye. Realîzm dixwaze ku jiyan her wek xwe bê pêşkêşkirin. Bêyî guhartinan jiyan bê biriqandin. Li gor Realîzmê divê nivîskar objektîf be. Li ser hîmê rastiyê tev bikere, nekû li ser xeyalan. Balzac, Flauber, Stendhal, Zola, Maupassant, Duranty, M. Gorkî û hwd, gelek nivîskarên navdar pêşeva û parastvanên herikandina Realîzmê ne.

Duranty bi navê “Rêalîzme” kovarek weşand û di vê hêlê de gelek xizmet kir. Di nav berhemên realîst de, romana bi navê “ Madame Bovary” li cîhanê bi navûdeng e. Ev roman li gor qaîde, fikr û şêweya pozîtîf romana herî serekeye ku hatiye afirandin. Flaubert di nameyeke xwe de dibêje “Ma qey hêj dema ku mirov rastiyê têxe nav hunerê nehatiye?” Çawan ku dîrokzan rastiyên dîrokî pêşkêş dikin, romannîvîserên realîst jî rastîyên civakî yên dema niha pêşkêş dikin. Bûyerên rasteqîn bi şêweya çîrok û romanê lihevûdu dihonin. Ji xwe prensîba bingehîn a realîzmê ji rastiyê dûrneketin e. Di romana serke ya realîst de, yanê di “Madame Bovary” de, tu tişteke xeyalî tuneye, hemû bûyer rasteqînin, hemû kes û fîgurên romanê jiyane. Nivîskarê romanê Flaubert, biyografiya tu kesekî ji eqilê xwe lihevûdu nehonaye. Biyografiya wan ji jiyana wan a rasteqîn wergirtiye. Loma jî realîzm ekolekê edebî ya objektîfîye.

SÛRREALÎZM
Ev jî şiklekî ekstrem yê tûj a Realîzmê ye. Sûrrealîzm di dema me de ji alî nivîskarê Fransî Andre Breton ve hatiye pêkanîn. Bingeha Sûrrealîzmê digihîje teoriya Freûd.

Sedsala bîstan, sedsala surrealîzmê ye. Di vê sedsalê de ekola edebî ya ku cihê xwe girt û pêş ket ev ekol bû. Di vê demê de “Dadaîzm” jî wek ekoleke edebî ji ber bê hêvîtiyê wek serhildanek derket û zû temirî. Pêşevayê ekola Dadaîzmê T. Tazara ye. Paul Eluard jî demek Dadaîzmê parast. Lê, ew kesên ku di serî de Dadaîzmê parastin paşê dev jê berdan û ew jî bûn Sûrrealîst.

Di sala 1924an de Andrê Breton pirtûkek bi navê “Manîfeste du surrêalîzme” weşand. Ev pirtûk bû bingeha vê ekola edebî. Di sûrrealîzmê de fantazî ciheke girîng digre. Piştê Andrê Breton, Louîs aragon, Paul Eluard, Renê Crevel, Benjamîn Perret jî mil dan vê ekola edebî û ekol xurt bû, pêş ket, li cîhanê belav bû. Gelek nivîskarên Ewropî, Latîn Amerîqî, asyayî û yên Rojhilata navîn vê ekolê parastin.

Damezrevanê ekola sûrrealîzmê Andrêa Breton ji bo sûrrealîzmê vê gotina balkêş dibêje: “ Sûrrealîzm otomatîzmiya ruhî ye. Bêyî çavdêriya eqil, li derveyê hemû cure şikên exlaqî, nivîsîna ramanê ye.” Ev ekol otomatîzmê difikire û xewnê ji ser hişyarbûyînê ve dibîne. Girîngî dide hay û heşê bin şiûrê. Min li jor gotibû: “Bingeha Sûrrealîzmê digihîje teoriya Freûd.” Ev jî ji mesela bin şiûrê tê.

Andrê Breton ji bo xewn û xeyalê tiştên gelek balkêş dibêje. Ew dibêje: “ Tenê xewn, azadiyê dide mirov ku mirov çawan bixwaze bi wê tewirê pêk tîne. Xewn û mirin êdî mana xwe wenda dikin û mana jiyanê serîhildide... Ji niha ve otomat pir dibin û dikevin xewê, diramin.”

Nivîskarên ekola sûrrealîst di bin tesîra teoriya Freûd de gelek mane. Freûd dibêje: “Ji zarûkiyê ve însan westek û daxwazên xwe di xewê de -di bin şiûrê de- pêk tîne. Derûnî, henav, dil û nefsê mirov di xewê de xwe dide nîşandan.” Xewn ji bo sûrrealîstan alemekê xarîka ye.

ROMANTÎZM
Romantîzm, di Ewropayê de, di sedsala 18’an de wek reaksiyona li dij klasîzmê derketiye holê. Bingeha Romantîzmê hest û xeyal e. Nivîskarên parastvanên Romantîzmê di berhemên xwe de gelek cîh didine hest û xeyalan. Ew bûyeran ji nav jiyana gel digrin û bi hest û xeyalan dewlemend dikin. Di berhemên wan de bedevbûn û xweşikbûna xwezayê-natûrê- cihekî girîng û fireh digire.

Romantîzm dixwaze bi riya hestan li ser xwendevanan tesîr bike. Bingeha wê jî, ji dilşewatbûnê tê. Li gor parastvanên Romantîzmê, kesên ku dilşewat bin ji wan xirabî çê nabe. Dîsa li gor wan, heger li dinyayê-cîhanê- xirabî tûnebe, dê dinya-cîhan- gelek xweş be, wê demê jî dê mirov-însan- bextiyar bibin.

Nivîskarê navdar yê Alman W. Gothe, yê Îngilîz Lord Byron, yê Fransî Vîktor Hugo, pêşevanên herikandina Romantîzmê ne. Romantîzm ji peyveke Almanî “Dîe Romantîk” hatiye pêkanîn. Di salên 1800 dan de wek ekoloke edebiyatê derketiye holê û heta dema me hebûna xwe domandiye û didomîne. Di nabeyna salên 1800 û 1900î de ev ekol bûye hêzeke gelek xurt û pêşve çûye. Di Fransayê de Vîktor Hugo bi afirandina berhemên xwe yên edebî hêza romantîk hîn xurtir kiriye.

Romantîzm gelek girîngiyê dide hest û hîsên mirovan. Mirov ne tenê bi eqil, bi hest û hîsên xwe jî hareket dike, tevdigere, difikire. Romantîzm serketina kesayetiya, yanê şexsiyeta azad e. Romantîzm ji xwezayê -naturê-, gol, çem û behrê, ji bêdawîbûna ezmanan, ji ji leylan û serapan, ji sî û tîrêjên ronahiyê, ji roj û hîvê, ji hatin û çûyina demsalan, ji çiya, kendal û newalan gelek hez dike.

Zewqên romantîk balkêşin û tehm û lezetek didin xwendevanan. Ruhên romantîk nemirin. Ev ruh bi harekete, aktîv e, bi aktîon e. Li hemberê tiraliyê û felsefeya nermîtiyê, felsefeya bizavê ye, pêşveçûna tevgerîye. Ekola romantîzmê rêz û hurmeteke giranbiha dide hestên netewî û rengên netewî derdixe pêş. Dramên romantîk wek xwezayê bi harekete, bi jiyanê ve girêdayîye. Romantîzm, rindiyê, bedewiyê, spehîbûnê tesvîr dike. Lehengên romantîk di alemeke îdeal de dijîn. Xeyalên xwe ji xwezayê, ji rindî û spehîbûnê werdigrin. Ew li tabloyên teng yên felaketê nanêrin, li tabloyên fireh yên jiyanê dinêrin. Û di jiyanê de jî heşerîne, bi coşin.

SEMBOLÎZM
Sembolîzm, yan jî bi navekî din sîmgecîtî, sîmgevanîtî. Ev herikandina edebî bi pirranî li ser şiklê helbestê tête pêkanîn. Nivîskarên sembolîst ji eşkeretiyê direvin. Ew girîngî didin ser qalkirina mecazî. Li gor wan bedevbûnî -rindî- ji eşkeratiyê hez nake, loma jî divê bi mecazan bê nixumandin, bê xemilandin.

Li gor Sembolîstvanan divê her feraset bi sembolek, sîmgeyek, bê nîşankirin. Wek “al” sîmgeya-sembola- welat e, “pênûs” jî sembola zanînê ye. Pêşevanê herikandina Sembolîzmê Charles Baudlaîre, Jean Morêas, Mallarmê, P. Werlaîne û Rîmbaûd in.

Rîmbaûd di bîst saliya xwe de berhemeke edebî ya bi sembolan hatiye nexşandin afirand. Yê ku peyva “Sembolîzm”ê avêt holê Jean Morêas bû. Ev peyv di nav ekolên edebî de cihê xwe girt û heta dema me jî tê bi kar anîn. Di nabeyna salê 1890 û 1902an de gelek nivîskarên Amerîkî, Belçîkî, Fransî, Yunanî ekola sembolîzmê parastin. Ev bizava sembolîzmê xurt bû û hareketekê kozmopolît pêk anî. Hunera sembolîst herî baş xwe di berhema Arthur Rîmbaud ya bi navê “Illuminastions” de da nîşandan.

Nivîskarên sembolîst li gor felsefeya îdealîst, bedbînî û bi sir li tiştan nêriyan. Li gor subjektîvîzmek kûr, bi ruhên xeyalî tiştan tasvîr kirin. Dekorên xeyalî pêk anîn. Bi hestên melankolîk cîhana bi xewn û siran, bi tiştên neyênî dan cirisandin. Xewnû xeyal û neyêniyên sirî bi sembolan û bi ekola sembolîzmê cihên xwe di nav edebiyatê de girtin. Hîs û xeyal bi sembolan hatin nîşandan.

Di berhemên sembolîst de bûyerên mîstîk û sirî ciheke girîng digrin. Her der bi sir anku tiştên neyênî yên ku nayên zanîn ve hatiye rapêçandin. Berhema M. Maeterlinck “Prenses Maleîne” bi elametên neyênî yên sirî ve tije ye. Dengên ku eşya derdixin bi îşareta alemeke sirî ye. Cihê bûyerên ku li wir pêk tê, yan qesrên sirîne, yan mixare ne.

“DI HÎNDÎSTANÊ DE DERBENDEK” Û SEMBOLÎZM
Romana E. M. Forster a bi navê “Di Hîndîstanê de derbendek” ji alî sembolîzmê ve bi naverokek dewlemend hatiye honandin. Di vê romanê de sîmge -sembol, nîşan- gelek pirr hatiye bi kar anîn. Ev roman hem romanek sembolan e û hem jî romanek alegorîk a nûjen e. Wesifê sembol û alegorîkiya wê ax - dayik û ji nûh ve vejîn e.

Nivîskarên romantîk gelek qîmet didine sembolan. Sîmge anku sembol bi hest têt hîskirin. Alegorî jî bi ramanî têt fikrandin. Alegorî dîtinên ku berê-pêşî- têt zanîn bi hawayekî di xwenîşandan e. Fikrên alegorîk ramanên rêzber-soyut- in, ramanên şînber-somut- nîn in.

Di esasê xwe de sîmge -sembol û alegorî li dij hev nîn in, hevûdu temam dikin. Hem di sîmgeyê de û hem jî di alegoriyê de manedan, hundirî nîn e, dervayî ye. Dijberî yan jî munaqeşeya ferqiyeta di nav herduyan de ev e ku; gelo sîmge ji ramanê têt e, yan raman ji sîmgeyê têt. Wekî pirsa mirîşk ji hêkê têt, yan hêk ji mirîşkê têt e.

Nivîskarê romanê Forstret di vê berhema xwe de bi jiyan û pirsa bingehîn a hebûnê pêvendî datîne. Aliyê romanê a felsefîk ev e. Aliyê wê yê siyasî jî; Hîndîstan di bin dagirkeriya Îngilîzan de ye. Di nabeyna Îngilîzan û Hîndîyan de nakokî, pevçûn û şer heye. Di navenda çîroka romanê de, îdîaya di mixarek de tecawiza -irza- keçikek heye. Ev îdîa di nav Îngilîzan û Hînduyan de vekêşan çêdike, nakokiyê mezin dike.

Di romanê de îmaja bingehîn îmaja mixarê ye. Îmge -xeyal- li ser wê hatiye avakirin. Li vir mixare û tecawiz sembol in. Di nav Îngilîz û Hînduyan de pevçûnên siyasî û cîvakî zêde dibin. Cûdabûnî û veqetandina civakî û netewayî çêdibe. Herdu alî jî, ji hevûdu nefret dikin. Di nav Îngilîzan û Hînduyan de têgihandin, feraset û dostanî namîne. Têkiliyên di nav wan de qût dibin. Lê piştî ku Mîs Moore û Xanim Adela Quested têne Hîndîstanê dixwazin di nav herdû aliyan de pir e çêbikin, wan nêzê hevûdu bikin. Ev herdu lehenga romanê ji Îngilîzên din gelek cûda ne, ew wek wan nafikirin. Di alî din de jî, di nav cîvaka Hîndistanê de Hîndu û Misilman bûne du cîvatên ji hev cûda.

Xanim Adela bûka Mîs Moore ye. Îdîaya ku di mixarê de tecawizê Xanim Adela hatiye kirin, tête îdîakirin. Lê, di mixarê de bi rastî jî çi bûye kes nizane. Ew jî mewzu ya bingehîn a romanê ye û bi sir e. Mîstîkiya-sira- romanê li wir e.

Piştî vegera mixarê Mîs moore dikeve hundirê mala kurê xwe û hendî ji hundir dernakeve. Ew hemû têkiliyên xwe bi derve re qût dike.

Di romanê de cazîba mixarê gelek heye. Lê kes sedemên wê nizane. Mixare wek sîmgeyek, wek sembolek rahîma dayikê ye. Di romanê de temaya fikrê ji nûh ve cara duyem jiyîn heye. Mesela Mîs Moore dimire, lê cara duyem wek tanrîça -xwedêbanû ya- Hînduyan Esmîs Esmor ji nûh ve dijî.

Ji nûh ve jiyîn yan jî ji nûh ve bûyin di romanê de gelek car dubare dibe, têt qalkirin. Di beşa dawî de ji bo bûyina -ji nûh ve jiyîna- xwedayê Hînduyan Krîshna -Krîşna têt xwendin- festîfal çê dibe. Di vê festîfalê de hemû kes beşdarê livbaziya ji nûh ve jiyînê dibin. Mîs Moore ji nûh ve jiyîna xwe bi zarokên xwe Stella û Ralph ve pêk tîn e. Racayê Hînduyan dikeve nav çem. Raca dimire, lê wek ku ew di festîfalê de dijî têt hîskirin. Paşê baran dibare û hemû şilopilo dibin.

Di romanê de derbend hem di maneya rêwîtiyê de û hem jî di maneya ji rewşeke tînsel derbasbûna rewşekî din de ye. Berê vê rêwîtiyê jî, ber bi rojhilat e. Ji tarîtiyê ber bi ronahîyê ye.

Di romanê de Mar jî wek sembol têt nîşandan. Sembolîzma di derbarê marî de pirr aliye, xeyalî ye.
Di romanê de labîrentên bê dawî hene. Fikrandina li ser serkanîya jiyanê gelek girîng e. Ji ber vê romanê fîlm jî hat e çêkirin û di sînemayên dinyayê de hate nîşandan.

DI EDEBIYATA KURDÎ DE ROMANTÎZM Û SEMBOLÎZM
Kurd romantîk in. Jiyana Kurdan romantîk e. Jiyana her Kurdekî dikare bibe romanek romantîk. Di berhemên edebiyata Kurdî yên klasîk û modern de romantîzm cihekî girîng digire. Di edebiyata Kurdî de sembolîzm jî cihekî taybetî digire. Gelek berhemên edebiyata Kurdî bi romantîzm û sembolîzmê hatine nexşandin. Her çiqas sembolîzm û romantîzm piştê salên 1800ê li Ewropayê wek herikandinên -ekolên- edebî derketine holê jî, beriya wan de di berhemên Kurdî de, li gor maneya navê xwe romantîzm û sembolîzm hebûne. Di pirtûka Zend Avesta, Mem û Zîn, dîwanên Melayê Cizîrî û Feqiyê Teyran de hem sembol hene û hem jî romantîzm heye. Pirtûka Zend Avesta û Mem û Zîn bi gelek sembolan hatine honandin.

Di hinek berhemên edebî de cure cure heywan wek sembolê têt nîşandan. Wek Mar, Kevok, Zûmrûdê Anka, çûçik, Tawis -anku Melekê Tawis-. Ahmedê Xanê, hinek însanan wek sembolan nîşan daye. Mem gelê Kurd, Zîn jî Kurdistanê sembolîze dike. Mem û Zîn sembola evînê ne. Sembola evîna welatperweriyê ne. Beko ewan sembola xirabiyê ye. Tajdîn û Afif sembola dostaniyê, hevkariyê, alîkariyê ne. Evîna Mem û Zînê evîneke romantîk e. Ehmedê Xanî di berhema xwe ya nemir de gelek navê sembolîk bi kar aniye. Wek; Tavbanû, Hîvbanû, Stêrbanû. Wî sembola Rojê, Hîvê û Stêrê di navê însanan de daye nîşandan.

Ekolên edebiyatê yên navnetewî di nav Kurdan de tune ne. Yanî edebiyata Kurdî heyamên edebî yên navnetewî -her wekî sembolîzm, romantîzm, naturalîzm, sûrrealîzm û hwd. -nejiyaye. Nivîskarên Kurd bi her awayî girêdayî ekolan nîn in. Di berhemên wan de tesîra ekolên cuda hene. Di nav Kurdan de bi xurtî ekola sembolîzmê û romantîzmê bi maneya xwe ya ekolî tune. Di berhemên edebî yên Kurdî de bi maneya ekolî ya ekola sembolîzmê û romantîzmê berhem tune ne, yan jî ger hene gelek kêm in.

Lê bi maneya navê xwe û li gor naveroka navê xwe di berhemên edebî yên Kurdî de sembolîzm û romantîzm hene.
Di her berhemî de gelek sembol hene.
Wek motîf, wek sembol di her berhemên edebî de hene. Di berhemên edebî de, ne hemû lê di hinek beşan de romantîzm heye. Behsa jinek, di hinek ciyan de behsa evînek rengê romantîzmê dide. Di edebiyata Kurdî ya devkî de, di efsane û destanên Kurdî de, di evîna Yusuf û Zuleyxa de, di evîna Siyabend û Xecê de, di destanên lehengên Kurdan, Kerr û Kulik, Rustemê Zal û hwd. de, gelek sembol û bi giranî jî romantîzm heye.

Di berhemên edebiyata Kurdî yên dema me -yên nûjen- de jî sembolîzm û romantîzm hene. Di berhemên Hesenê METÊ de, di hinek ciyan de sembolîzm, di hinek beşan de romantîzm heye. Lê Hesenê Metê wek nivîskarekî Kurd sembolîst jî nîne û romantîk jî nîne. Di berhemên Mehmed UZUN de jî sembolîzm û romantîzm hene. Lê berhemên Mehmed Uzun wek herikandina edebî, wek ekol, girêdayîyê sembolîzmê û romantîzmê nîne. Mehmed UZUN bi ekolên navnetewî ve girêdayî nîne. Mehmed UZUN nivîskarekî sembolîst nîn e. Lê di romanên wî de “hin mebestên din jî hene ku ew vekirî nayên gotin. Ev bêtir di romana diduyan û ya sisiyan de hene.” Di romanên wî de “tahm û bîhnên rabirdû û tarîxê xurt in û her mîna romana siyemîn û ya çaremîn, cîh û war, bûyer û pêwendî, leheng û qehremanên romanê bi xwe jî, ji dewr û dewranên bihurî ne. Lê belê, di esasê xwe de, mebest îro ye, hal û hewalê îro ye. Meriv çiqasî dikare vê yekê bi sembolîzm û zimanekî remzî girêbide... Êdî ew şixulê lêgeran e.”

Di berhemên Firat Cewerî, yên min (Lokman Polat) û yên şahînê Bekirê Soreklî de jî cîh bi cîh sembolîzm û romantîzm hene. Di hinek kurteçîrokên me de carna bi giranî sembolîzm û romantîzm xwe didin nîşandan. Kurteçîroka ku di vê dawiyê de Firat Cewerî nivîsandibû û di kovara Nûdemê de hatibû weşandinê -kurteçîroka bi navê “Romanseke Çilmisî” kurteçîrokek romantîk e. Di vê kurteçîrokê de sembolîzm jî heye. Rindiya keçikê sembola bedewiyê ye. Ku mirov yeko yek kurteçîrokan bigirê destê xwe di gelekan de sembolîzm û romantîzm heye.

Lokman Polat
 

Şapka Kanunu ve T.C. zülmü - Zakir

Tekkeler Kapatiliyor, Şeyhler Cezalandırılıyor!..

31 Ağustos Çankırı'da yapılan konuşmada : "Tekkeler kesinlikle kapatılmalıdır. Hiçbirimiz tekkelerin yol göstermesine muhtaç degiliz. Bir uygarlıktan ve bilimden güç alıyoruz." denilerek kesinlikle tekkelerin kapatılacagı da belirlenmiş oluyordu.

Saat 17.00'de kendisini İskilip'e davet edenlerin önünde yaptığı konuşmada ise : "Kıyafetin medeni bir şekle dönüştürülmesi için kanuna lüzum yoktur, millet karar verir ve yapar... Yalnız bir Diyanet İşleri Reisliği ve buna mensup müftü, imam ve hatipler vardır. Bu sınıfa ait kıyafet mazur görürüz. Lakin din görevlisi olmayıp da bu kıyafetleri giyenlerin hareketlerini tanımaz ve kabul etmeyiz! Biz artık sadece şapkayı değil, medeni kıyafetin bütün unsurlarını kabul ettik. Bunu memurlar ve mebuslar yerine getirerek halka rehber olacaklardır..." diyerek Ankara'ya gerekli mesajları ve uyarıları da yollamış oluyordu.

Bu mesaj ve uyarılar sebebiyle, 1 Eylül günü Ankara'daki karşılama töreninde memur ve mebusanın tümü şapkalı olarak hazır bulunmustu. İstiklal Mahkemesi heyetleri de şapkalarıyla hazır bulunarak Mustafa Kemal'i karşılayanlar arasında olmuslardı. Ve en önemlisi de Diyanet İşleri Reisi Rıfat Börekçi, kendisine müsaade edilmis olduğu halde karşılamada başına fes ve sarık geçirmemişti. RIfat Börekçi de şapkasıyla birlikte karşılama töreninde bulunmuştu. Rıfat Börekçi bu haliyle özel olarak Mustafa Kemal'in koca Diyanet İşleri Başkanını şapkalı haliyle daha çok sevdigi her halinden belli olmuştu.

Ankara'ya gelinildiği günün akşamı Mustafa Kemal hemen Çankaya'da Bakanlar Kurulunu toplamış ve gelecekte kanunlaştıracağı kesinlikle belli olmuş olan şu üç konuda Bakanlar Kurulu Kararını almış. Bunlardan biri, "din ile hiçbir ilgisi olmayan, toplum hayatını kemiren ve halkı kandırmaya yönelik olarak din perdesi altında faaliyetler yürüten" diye tesbitlenen tekke ve zaviyelerin kapatılması kararı idi. Diğerleri ise dini kiyafetlerle dolasılmasının yasaklanması ve şeyh, derviş, mürid, müntesip, ihvan gibi ünvan ve sıfatların kullanılmaması kararı idi. Ayrıca, hem cami, hem de tekke veya mescid olarak kullanılan yerlerin cami veya mescid olarak açık olarak bulundurulmasına ve tekkelerden normal ebadda olanların ev olarak, büyük olanların da okul olarak kullanılmasına ve okul idaresinin de Milli Eğitim Bakanlığına verilmesine, türbedarlıkların kaldırılıp, buradaki görevlilerin ilk firsatta müezzin ve imam olarak atanmalarına, bu görevlerde iken "irtica suçu" işlemiş olanların da maaşlarının verilmemesine karar verilmiştir:

Bütün bunların mecliste kanulaşmadan epey zaman önce bu konularda Bakanlar Kurulu Kararı alınmış olmasının gerekçesi, "bir an önce Türkiye'yi geri bıraktıran kötü geleneklerin yıkılması..." diye gösteriliyordu.


Devrimci Başkan : Rıfat Börekçi

2 Eylül akşamı Mustafa Kemal'in başkanlığında toplanan Bakanlar Kurulununn aldığı kararlarla ilgili olarak, Mustafa Kemal, hemen Diyanet İşleri Reisi Rıfat Börekçi'ye bir haber göndermiş ve tamamı dinî olan bu kararlarla ilgili olarak Diyanet İşleri Reisinin bütün müftü, vaiz, imam ve müezzinlere bir tamim göndermesini istemişti. Böylece işin Diyanetle ilgili yönü, yani din ile ilgili olanı da halledilmiş olacaktı.

Kararlarla ilgili olarak Diyanet İşleri Reisliği de hemen müftülüklere bir tamim göndererek aşağıdaki hususları tüm müftü vaiz ve imamlara duyuruvermişti.

"Türkiye Cumhuriyeti

Diyanet İşleri Reisliği

Tahrirat Müdürlüğü

Numara:2413

Heyeti Vükela (Bakanlar Kurulu) Kararı:

"Hey'eti Vükela Kararı:

"Vekiller Hey'eti 2 Eylül 1341 (1925) tarihinde Reisicumhur Hazretlerinin riyaseti altında içtima' eyledi."

samimi ictihat ve itikat namına gizli siyasî emeller takip edebildikleri ve daima takib edebilecekleri ve binaenaleyh Anayasa'daki madde-i malisusanın kaydı mani ile temas halinde bulundukları anlaşılmıştır. Saniyen, memleketin, her tarafinda ulema kisvesini kendiliğinden giyebilen zevat ve eşhasın efkarı ahaliyi temsil, tevcih ve maksatlarına göre tesvis için salahiyet ve vaziyet takındıkları görülmüştür. Salisen, vatandaşların kıyafet ve giyiniş tarzı gibi münhasiran ictimaî ve medenî esbaba bağlı olup vicdani itakatla esasen irtibatı bulunmayan meseleler üzerinde efkarın tesevvüs ve tereddüde sevk edildiği anlaşılmıştır. Mezkur meseleler hakkında Türkiye Cumhuriyeti dahilinde aşagıdaki kararnamelere göre muamele olunması takarrur etmistir.

Tekke ve Zaviyeler Hakkında Kararname :

Madde 1 : Türkiye Cumhuriyeti dahilinde gerek vakıf suretiyle inşa edilmiş ve gerek şeyhin mülkü olarak tapu ve tahtı temlikinde bulunmuş olan bilumum tekaya ve zevaya bilaistisna kamilen kapatılmıştır. Ancak vaktile cami ve mescid olarak inşa edilmişken bilahare mesihat ihdası suretiyle hem cami hem tekke olarak kullanılanlar yalnız cami ve mescid olarak kullanılacaktır.

Madde 2 : Türkiye Cumhuriyeti dahilinde hiç bir tarikat, bunlara mensup hiç bir şeyh, derviş ve mürid yoktur. Bu sınıflara ait hususi kisveler ve ünvanlar mülga ve memnu'dur.

Madde 3 : Kapatılan tekke ve zaviyelerin vakfiyelerinde şeyhin ikametine mahsus ayrıca musruta varsa, bunlarda evvelce şeyh olanlar kaydı hayat saik ile ikamet edebileceklerdir. Şeyhin evladı vakfiyeden ise, bugün zatına mahsus vazifesi kezalik kaydı hayat şartı ile kendisine verileceği gibi vakfiyelerinde münderiç şeraite tevfikan yine evladı vakıftan mütezikası varsa onların da muhassasatı tesviye olunacaktır.

Madde 4 : Bu kabil kapatılmış binalardan mektep ittihazina elverişli olanlar mektep olarak kullanılacak ve elverişli olmayanların 19 Mayıs 1327 (1 Haziran 1921) tarihli kanun maddesine tevfikan Vakıflar Umum Müdürlüğü nakit ile değiştirerek hasıl olacak para ile köylerden başlayarak icab eden mahadere mektebler inşa edilecektir.

Madde 5 : Geçmiş sultanların türbeleri kapatılmıştır. Kezalik cer ve menfaat için vesile olarak veya bir tekke ve tarikate mesnet olmak üzere kullanılan türbeler dahi kapatılmıştır. Bütün türbelerden kıymeti haiz olanını muhafaza ve idame işi Maarif Vekaleti'ne aittir.

Madde 6 : Türbedarlık mülgadir. Bugün türbedarlik cihetine haiz bulunanların tahsisatlarının tesviyesine devam olunacaktır. Şu kadar var ki bu türbedarlıklarla cami ve mescidlerde inhilal edecek imamet, müezzin, kayyım gibi vazifelere Diyanet İşleri Riyasetince tercihan tayin edileceklerdir. Ve tayinleri anında türbedarliğa art tahsisatı kesilecektir."

Diyanet İşleri Başkanı Rifat Börekçi'nin tamimiminde de görüldüğü gibi, Cumhuriyet dönemi din-devlet ilişkileri diyanet çizgisinde çok olumlu ve de çok anlaşmali gidiyordu. Tabii bunda inkılapçı Diyanet İşleri Başkanı Rifat Börekçi'nin büyük rolü oluyordu. Din adına kendisinden istenen her şeye ya bir fetva veriyor veya personeli olan müftü, vaiz, imam ve müezzinlere hemencecik buyruk doğrultusunda tamim ve talimatlar gönderiyordu.


Şapka Kanunundan Önce işlenen Keyfi Zulümler

Çankaya'da alınan 2 Eylül kararlarından, şapkayla ilgili resmi kanunun çıkacağı 25 Kasım'a kadar (671 sayılı kanun) geçen üç ayı yakın bir zaman içinde şapka adına kimi zaman ilginç, kimi zaman komik ve kimi zaman da sancılı görüntüler olmuş idi. Şapka inkılabı açısından işin en ilginç yani inkılabın kanunlaşmasından bir ay kadar önce Eylülün ilk haftası İstanbul Karaköy limanında İtalyan Borsalino kardeşlere ait (dünyaca ünlü şapka ve fötr imalatçılarıdır) şapka ve fötrlerie yüklü bir geminin bekliyor olmasıydı. Eylülün ilk haftasmda gerçekleşen/gerçekleştirilen bu olayda, açıkgöz Borsalino kardeşler hemen gümrük işlemlerini yaptırarak bir- iki günde içi şapkayla dolu bir gemiyi boşaltma başarısını göstermişler (!) ve çok büyük karlar elde etmişlerdi. Avrupalı şapka imalatçıları da o haftalarda altın bir hasat biçmişlerdi. Gemiler dolusu fötr, panama, kasket-ne varsa-İstanbul'a koşturulmuş ve hemencecik limanda boşaltilarak halka ulaştırılması sağlanmıştı.

Gemiler dolusu gelen şapkaya rağmen ihtiyaç karşılanamamış ve yerli üretime ve "şapka fabrikaları" kurulmasına karar verilmişti.

Komik olan taraf da, İstanbul halkının başlarına geçirdikleri türlü türlü şapkalarla, tam bir karnaval havası içinde yaşamış olmaları ve erkeklerin başlarında renkli, cicili-bicili kağıttan şapkaların bulunması idi. Hatta çoğu erkeğin kafasında kadın şapkalarıda görülmeğe başlanmıştı (!).


Sivasli din adamlarının idamı

Ayni suçla (şapka kanuna muhalefet, M.F.), Sivas ulemasından İmamzâde Mehmet Necati Efendi ve Sivaslı Hoca diye bilinen Abdurrahman efendi, "Türkiye Devleti'nin şeklini tebdil ve tağyir amacıyla halkı ayaklanmaya kışkırttığı ve suçları da sabit olduğu" gerekçesiyle idama mahkum oldular. Abdurrahman Hoca firar ettiğinden, Sivas ulemasından İmamzade Mehmet Necati Efendi 28 Kasım Cumartesi günü sabaha karşı idam edildi.

Sivas olaylarında tahri ve teşvikleri görülen ve "dini siyasete alet etmek" suçundan yargılanan Şükrü oğlu İsmail ve dört arkadaşı, 5'er seneye; Ahmet Ziyauddin Hoca ve altı arkadaşı 10'ar seneye; Belediye Başkanı Abdullah Abbas Efendi ve on arkadaşı da 7.5 seneye mahkum edildiler.

Belediye Encümen üyelerinden Şeyh Ömer Efendi diye bilinen bir zat da, Sivas TPCF üyelerini kışkırtarak bu olaylara öncülük ettiği gerekçesiyle yargılanarak mahkum oldu.

Sivasta 4 gün kalan Ankara İstiklal Mahkemesi 29 Kasım akşamı Tokat'a hareket etti. Mahkeme Tokat'a varır varmaz "dini siyasete alet ederek gösteri yapmaya çalışanlara ve şapkaya karşı çıkanlara karşı aman verilmeyeceği ve olayın faillerinin derhal başının ezileceğini..." bildiren bir bildiri neşretti.

Mahkeme bu bildirinin üzerine 30 Kasım'da şapka aleyhine gösteri yapan tekke ve türbelerin yasaklanmasını protesto ettiren eski Erbaa Belediye Başkanı Haci Fethullah Efendi'yi yargılayarak mahkum etti. Mahkeme müddeumumisi (savcısı) bir genelge ile 1 - 2 gün içinde bütün bir halkın şapkasını giymesi gerektiğini ve şapkasız olanların şiddetle cezalandırılacagını bildirdi. Savcı 1 Aralıkta Amasya'da olunacağını söyleyerek, Amasya'ya, herkesin şapkalı olması için derhal bir haber uçuruldu. Mahkeme Amasya'ya varıldıgında gerçekten Amasya halkının yüzde 99'u şapkasını giymiş bulunuyordu. Ankara İstiklal Mahkemesi, Amasya Valisine ve Belediye Reisine, asayış (!)i sağlamalarından dolayı teşekkür ederek Karadeniz'e açıldı.

Kaynak: Hasan Hüseyin Ceylan, Din devlet iliskileri

Zakir
 

Sen Arkadaş - Cihad Eri

Dağ gibi olmalı yüreğin. Seninle yeşermeli çöller. Bitmemeli kavgan ve bir de sevdan. Devrimci tavrınla, tavizsiz kavganla anlatmalısın kim olduğunu.
Seni duymayı, görmeyi, tanımayı öğretmelisin herkese. Aşkınla koparıp zincirleri, kurşun bakışlarınla vurmalısın geceyi. Bedir'in ışıltısını andırmalı gözlerin. Aydınlık olmalı gözün, gönlün, yüreğin.
Ve Ammarca olmalı direnişin.

Sen Arkadaş;
İyi bilmelisin durduğun yeri, duruşunu. Neyin yanında, neyin karşısında olduğunu. Ve artık aşkı, kavgayı yaşamak için dağlara gitmemelisin. Sen aşkı ve kavgayı tam orta yerde bilmelisin. Sen ki; insanlar bir zulme uğradığı zaman karşı durmalısın. Haksızlık önünde eğilmeyip, hakkınla beraber şerefini ve haysiyetini de kaybetmemelisin.
Sen Arkadaş;

Bakışlarında kartal yatan. Öfken sevdandandır biliyorum. Öfken kavga kaçkınlarına, dava kaçkınlarınadır. Azdık diye üzülmüştün meydanlarda. Ama unutma ki, bazen ateşi alevlendirmek için küçük bir odun parçası yeterlidir.
Ya da koca bir gemiyi batırmak için ufacık bir delik. Ve her zaman büyük sonuçlar için küçük başlangıçlara ihtiyaç vardır. Üzülmemelisin bu yüzden.
Evet gidenler oldu. Aramızdan kayıp, sıyrılıp gidenler, bitenler... Bizi değil kendini terk edenler. Ama az azıkla çoğalarak gelenler de oldu. Bir daneyi bin başağa çevirenler. Gemiyi batıranlar, ateşi alevlendirenler.
Unutmamalısın arkadaş;
Denenerek, düşerek, kalkarak ama Allah'ın ipine sımsıkı sarılarak büyüteceğiz yarınlarımızı. Ve dua ile gütmeliyiz, gütmelisin davamızı. "Ya Rab, Rahmetinle dinlendir kavrulan yüreklerimizi".
"Ya Rab, bizi imtihanına karşı gücünü kaybedenlerden, cesaretini yitirenlerden eyleme".

Ve sen,

Dua ve ümit yüklü bulutlar takmalısın çocukların uçurtmalarına ve öylece salıvermelisin mavinin derinliklerine. Umutları devşirmelisin. Ve yollarımızı aydınlatmalısın gözlerinde ki inanç feneriyle.

Ve sen Arkadaş,
Var mısın, var mısın?
Sıcak çeperinden kavrayıp güneşi getirip koyalım sevdamızın başucuna. Meşale tutalım ve Yusuf'u koyalım yüreklerde ki zindanlara. Ve yarınlar getirelim yüzünde ayet taşıyan, sapanının ucunda taş tutan, Ebabil kanatlı, İntifada kokulu çocuklara.

Ve sen Arkadaş,
Hazır mısın şafağa.

Unutma kurşun işlemez umutlara.

Kurşun kar etmez yarınlara ve birde sevdaya 

SELAM VE DUA
CİHAD ERİ
 

Amaç - Kewser

Allah (cc) insanı eşrefi mahlukat ve ahsen-i takvim üzere (en güzel biçimde) yaratmıştır. İnsanoĝlu da, emaneti yüklenerek büyük bir sorumluluk altına girmiştir. Bu hadiseye „Misak“ denir. İnsana ne zamandan beri müslümansın? sualine „Qalu Bela“ dan beri demeleri, bu hadisenin bilincinde olduklarını gösterir. Ahd û misak ruhlar aleminde, ya da insan annesinin karnında iken (cenin halinde iken) alınmıştır. Yani biz Allah’a „evet Sen Rabbimizsin, dünyaya gittiĝimizde senin emir ve yasaklarına göre hayatımızı düzenleyeceĝiz“ diye söz veriyoruz. Hz. Peygamber’in „Doĝan her çocuk İslam fıtratı üzerine doĝar. Daha sonra annesi-babası (veya velisi) onu ya yahudi, ya hiristiyan ya da mecusi yapar“ (Müslim/2658) sözü, bu olayın kanıtıdır. Ancak insanoĝlunun bazısı akıl baliĝ olduĝunda insi veya cinni şeytanların veya şeytani düzenlerin aldatmacası sonucu Rabbine olan kulluk borcunu yerine getirmekten kaçınmaktadır.

Günümüz dünya materyalist eĝitim sistemleri buna yönelik hazırlık yapmaktadırlar. İnsanlar öyle cani yetiştiriliyor ki, Rabbine karşı kulluk bilinci taşıyan müslüman insanlara adeta düşman kesiliverirler.

İslam coĝrafyası genellikle yerli veya yabancı müstekbirlerin istilası altındadır. Zamanında İslam hakimiyetinde olan topraklarda, bugün küfür ve fısk rüzgarları esmektedir. İslam diyarının halkları, sömürgeciler veya yerli işbirlikçi uşakları tarafından her türlü zülme uĝramaktadır. Birkaç parçada kısmen İslam uygulansa da, sömürgeciler bunları da boĝmak, yoketmek istemektedirler. Buna raĝmen halkı müslüman olan ülkelerde de iktidarı ele geçirmek, İslam-ı hakim kılmak için İslami hareketler mücadele vermekte ve mücadelede adeta birbirleriyle yarışır duruma gelmişlerdir. Kimi yerlerde silahlı mücadele ve bazı yerlerde de siyasi partiler ve kurumlar vasıtasıyla halkı bilinçlendirme yolu tasvib edilmekte ve siyasi mücadele önplâna çıkarılmaktadır.

Biz, kendimizi anlam olarak genel İslami hareketlerden ayrı tutmuyoruz. Özel olarak da, yetmiş kusur yıldır şoven kemalistlerin zülmü altında inleyen Anadolu ve Kurdistan da adaleti hakim kılmak için 07.01.2001 tarihinde İslami bir parti olarak mücadeleye başlamış, mevcut hareketlere yeni bir güç katmış bulunuyoruz. Dünya ve Türkiye’de İslami mücadeleye gücümüz nisbetinde ivme kazandırmak istiyor ve buna gayret gösteriyoruz. Halkımızı bilinçlendirmek ve zalimlere karşı „Nass“ çerçevesinde mücadele etmek gayretinde olduĝumuzu halkımıza ve müstaz’aflara taahüt ediyoruz.

İslam dışı istemleri olan hizip ve organizasyonlar halka bütünleşmeye gayret ederken, ne yazıkki bazı müslüman hiziplerin birçok konuda duyarsız oldukları, mevcut birçok soruna, özellikle Kürd sorununa eĝilmedikleri ve dolayısıyla halktan kopuk ve uzak kaldıklarını müşahade etmekteyiz. Bundan dolayı da, imanlı birçok insanın gayri İslami hareketlerde yer almalarına dolaylı bir şekilde sebep olunmakta ve taban kaybedilmektedir. Halbuki halkla bütünleşmeden iktidarı elegeçirmek imkânsızdır.

„Sizin dostunuz ancak Allah’tır, Resulüdür ve iman edenlerdir. Onlar ki Allah’ın emirlerine boyun eĝerek namazı kılar, zekatı verirler. (Maide/55)

Bazı müslüman geçinen kurumlarla „Dostunuz Allah, Resulü ve iman edenlerdir“ stratejisi ve buna dahil meseleleri deĝerlendirmemiz farklı da olsa, ancak müminler gerçek dostlarımızdır. Bunun şuurundayız ve bunun için de Kur’an çizgisinde bütün müminleri birleşmeye ve tek çatı altında beraber çalışmaya davet ediyoruz.

Parti olarak mücadeleyi hayırda bir yarış olarak deĝerlendiriyoruz. Hayır ve takvada her mümin grubun yardımına koşacaĝız. Hatada ise, kendi parti üyelerimiz ve hatta en yakın akrabamız, babamız, evlatlarımız ve kardeşlerimiz de olsalar, onlara yardımımız ancak uyarmak şeklinde olacaktır. Mümin ve müslüman hiziplerden istirhamımız, „hayırda bize yardımcı olmaları, hatada ise bizi uyarmalarıdır.“

Herhangi bir devlet veya gücün güdümüne girmek ve özellikle de emperyalistlerin ellerinin uzadıĝı devletlerden veya kendi güdümünde olan kuruluş ve güçlerden yardım talep etmek, Partimizin hürriyetini kısıtlayacaĝından, her halukârda dikkatlı davranacaĝımızı ve uzak duracaĝımızı beyan ederiz. Çünkü yapılacak olası yardımların beraberinde ödün verdmeyi gerektirdiĝi her insaf sahibi alĝılamalıdır.

Diĝer İslami hiziplerle olan ilişkimiz „müminler kardeştir“ düsturundan yola çıkarak, İslami bir cephede mücadele vermek için gayret göstermek şeklinde olacaktır. İslami olmayan Kurdistan ve Anadolu parti ve hizipleriyle de insani ilişkilerimiz olmalıdır. Özellikle de müstekbir ve müstevlilerle mücadele eden hiziplerle sürtüşmeden kaçınmalıyız, zira onlarla kavga etmek zalimlerin ekmeĝine yaĝ sürer, onları güçlendirir. Buna fırsat vermemek gerekir diye inanıyorum.

Hepinizi Allah’a emanet ediyorum,
Bacınız Kevser Hüdaseven
Gözlerini ufuktan ayırma! - Metin

Köyleri yıkılan Kürtler seni izliyor, delikanlı gidip tabutlar içinde dönen gençler seni izliyor. Senin gibiler yeşermesin diye yaktılar ormanları: Beyaz şarabın beyaz etle içileceği eğitimini alan omuzu kalabalık korkaklar.

Bir mayısta kente inen kurtlar seni izliyor. Görüntüyü düzeltmek görevlilerini: İşlerin yolunda gittiğini sergileme görevlisi belediye lalelerini parçalayan kızın gizli aşkı sensin oğlum.

Burada "ölü ele geçirilen din istismarcısı örgüt üyeleri" ni tanıyorsun değil mi oğlum? Seçimlerin birinci turunu kazanan FİS yetkilileri ya da üyeleri onlar...

"Yobaz biziz, en güzel taraflarımızla biz.

Akıl devlerin değil, cücelerin silahı. İnanç asildir.

Medeniyetler inancın eseri. Akıl mühendisleri yaratır,

inanç kahramanları..." (Cemil MERİÇ)

Sen bir islamcısın oğlum.

Padişahın birbuçuk asır evvel savaşı kaybetti.

İslam'ı sorumlu tuttular bundan.

Bundan ötürü İslam'cısın sen.

Direnişçilerin ülkenin ırzına geçti.

On yılda onbeş milyon yavşak ürettiler yenibaştan.

Modernistler ve entegristler babanın ocağına neol ağacı diktiler.

Bundan ötürü aktivistsin sen. Başka türlü olamazsın.

Sen bir eylemcisin oğlum.

Senin gibileri bertaraf etmek için icad edildi tarafsızlık, hoşgörü, hümanizma...

Çünkü sen dengeleri zorluyorsun, zorlarsın. Zorlamalısın oğlum.

Çünkü sen tepeden tırnağa siyasal içeriklisin.

Sakalın, şehinşahların halılarına saplanan mızrağın siyasal bir sembolü. Namazın özgürlüğündür ve sömürgeciliği dinamitleyen siyasal bir eylem. Kitabın, yeryüzünden fitne ve fesat kalksın için aydınlatıyor yolunu. Haccın ve zekatın, kim olduğunu ve neyi temsil ettiğini ilan ettiğin dayanışma eylemlerin. Başörtün, kula kulluğa karşı yükselttiğin siyasal bir sembol. Kimliğin bir hayat nizamı oğlum; dinin siyasetindir. Sen bir aslan yavrususun; kurtlarla, sırtlanlarla dans edemezsin.

Sen bir fanatiksin evladım.

Senden adam olmaz. Felsefeyle, estetikle avlayamazlar seni. Kameralar saptayamaz, bilgisayarlar kurgulayamaz.
Standartlara uymuyorsun oğlum. Gırtlağını sıkanın hayalarına tekme atmak senin ruhunda var. Elinde değil. Kanını emenin sofrasına oturamazsın. Masanın örtülerine asılıp görüntüyü bozarsın sen. Sen varsan işler yolunda gitmez, şov devam etmez. Edemez.

Sen bir öznesin oğlum.

Seni nesne yapmak için kuruldu kürsüler, akademiler, stüdyolar, laboratuarlar, masalar...

Sen seyredilensin oğlum, göstericisin; seyirci olamazsın. Tartışan sen olusun, tartışılan değil. Senin ayakların iz bırakır, izleyen olamazsın sen. Tarif eden sen olmalısın oğlum, irfanın vakarındır.

Boynun niye bükük oğlum; üniversite koridorlarında, ekran başlarında, zehir zemberek varoşlarında kentlerin, meclis kapılarında, gazete önlerinde, adliye sıralarında, askeri mıntıkalarda...Boynun kıldan ince, kılıçtan keskincedir oğlum, inanmıyorsan hergün artarak devam eden şu haberleri oku ve aynaya bak:

"Washington'daki Amerika Atatürk Cemiyeti'nin açılış balosuna (21 Mayıs 1995/Tüm gazetelerden) katılan ABD senatosunun en kıdemli üç üyesinden biri olan "Türk dostu senatör" Robert Byrd "köktendinci karanlık güçlere karşı başarısızlık hem Türkiye hem de batı için felaket olur." tespitini yaptı. başbakan Çiller'in de bir kutlama mesajı gönderdiği baloda konuşan Robert Bryd, Türkiye'nin batının en güvenilir müttefiklerinden biri olduğunu vurguladı ve Türk Askeri'nin Kore'deki kahramanlığını 'efsanevi' diye niteldi.

"Cezayir'deki terörist avı: Üç günde 22 terörist öldürüldü...Cezayir'de son üç günde düzenlenen operasyonlarda 22 teröristin ölü ele geçirildiği bildirildi. Güvenlik güçleri yetkililerinden alınan bilgiye göre, önceki gün Cezayir'in bir banliyösünde düzenlenen operasyonda 11 aşırı dinci terörist öldü. Son üç günde ülkenin çeşitli yerlerinde düzenlenen operasyonlarda ölü ele geçirilen din istismarcısı örgüt üyesinin sayısı 22 olarak açıklandı..." (Anadolu Ajansı)

Burada "ölü ele geçirilen din istismarcısı örgüt üyeleri" ni tanıyorsun değil mi oğlum? Seçimlerin birinci turunu kazanan FİS yetkilileri ya da üyeleri onlar...

"Koç'tan İslamcı avına destek"

"Londra'da yayınlanan el-Hayat gazetesi askeri rejime karşı silahlı mücadele içinde olan tüm islami kesimlere karşı üstünlük sağlayabilmek için Cezayir'in Türkiye'den 700 adet zırhlı araç alacağını bildirdi. Gönderilen zırhlı araçların Otokar yapımı olduklarına dikkat çekiliyor."

Sen bir umutsun yavrum. Hatta nicedir yegane umut sensin.

Tarihin sonunun geldiğini, liberal ekonomik sistemin kesin zaferi kazandığını ilan etmelerinin önündeki en büyük engel sensin. Tarihi sürekli yeniden başlatırsın sen oğlum. Tarih senin gibilerin çıplak baldırlarında yükselen bayrakların yürüyüşü. Sen bir bayraksın oğlum, turbo egzozlara flama olamazsın.

Küreselleşen çürüme, kirletilmiş dimağların usul usul bu gerçeği itiraf etmesini engelleyemiyor. Reklam aralarında yeni taksitler icat eden karılarına çaktırmadan seninle savaşan görüntüleri izleyip seni düşünüyor; çocukları okullardan atılan babalar.

Köyleri yıkılan Kürtler seni izliyor, delikanlı gidip tabutlar içinde dönen gençler seni izliyor. Senin gibiler yeşermesin diye yaktılar ormanları: Beyaz şarabın beyaz etle içileceği eğitimini alan omuzu kalabalık korkaklar.

Bir mayısta kente inen kurtlar seni izliyor. Görüntüyü düzeltmek görevlilerini: İşlerin yolunda gittiğini sergileme görevlisi belediye lalelerini parçalayan kızın gizli aşkı sensin oğlum.

Seni izliyor Belfast'taki, Güney Amerika'daki, Doğu Türkistan'daki, Filistin'deki, Bosna'daki, Kosova'daki, Arnavutluk'taki, Fas-Tunus-Cezayir'deki, Harlem'deki, Diyarbakır'daki, Altındağ'daki, Kadifekale'deki, Gültepe'deki, Kağıthane'deki; banliyödeki, varoştaki, gözaltındaki, sürgündeki, ekmek kuyruğundaki 'geri kalmış' lar ya da 'azgelişmiş'ler. Sen gelişemezsin oğlum; eğri bir kılıçsın sen.

Sen nefsi müdafaasısın ezilenlerin, mağdurların, çaresizlerin. Bu yüzden gerici, bu yüzden 'fundamentalist'sin. Mentaliten senteze uymaz evladım, başka türlü olamazsın. Bilincine sızdırılan kıvrak sorular, parolalarını parçalayamaz. 'Lamın cimin vardır' senin!

Sen bir lokomotifsin oğlum, vagon olamazsın.

Başrolde sen varsın oğlum, figüranlık onların vehmi.

Başını gömdüğün kafa karışıklığına, başını gömdürdükleri yalnızlık yastığına, başına geçirdikleri 'illegalite' yastığına akıttığın gözyaşları sana yakışmıyor oğlum! Özgürlük, onur ve adalettir senin ülken. Gerisi gelip geçici saz semaileri, ciddiye alıp içine atma.

Kitabın sapasağlam duruyor başucunda.

"Kalk ayağa, yükü ağırdır devin"!

Komşunu ziyaret et, yere düşeni kaldır, geçtiğin yerde iz bırak, sözlerinin sahibi ol, sahici ol.

Yüzünü yıka ve caddeye çık oğlum.

Sallanma.

(Yazarın "hiçbirşeye katılmıyorum hiçbirşeye...adlı kitabından alınmıştır.Kaknüs Yayınları-1997)

PEK YAKINDA BİLECEKSİNİZ

Artık yetmedi mi, demiyoruz. Başörtümüze el uzatmaktan vazgeçmeyecek misiniz, demiyoruz. Biliyoruz ki, batılı yaşamak isteyenler zulümde sınır tanımıyor. Bu gerçeği hergün bizlere kendileri öğretiyor. Asıl amaçları olan varlığımızı tamamen etkisiz kılma, sindirme yanılgısını gerçekleştirmek için ellerinden geleni yapacaklar. Biliyoruz.

Bu insanlara kutsal kitaplarını gizli gizli ahırlarda okumak zorunda bırakanlar kendileri değil mi? Ninelerimizin, dedelerimizin gözlerini hala yaşartan o zulümlere rağmen bugün Kur'an'ın en çok satan kitaplar arasında olduğu gerçeğini sindirememelerini anlıyoruz.

Başlarından çekilip alınan yerine şapka konmaya çalışılan başörtülerinin, bugün bir doktorun, avukatın, mühendisin başında onurla taşınmasını kabullenememelerini de.

Ürkek ve sinmiş zannettikleri müslüman genç kızları, haklarını savunurken aldıkları kararlı tavırlardan, o ince seslerin, yüzlerine ateş azabını hatırlatarak çarpmasından rahatsız olmalarını da anlıyoruz.

Ölü yıkayıcısı olsun diye yetiştirilen gençlerin, kendi zulüm sistemlerini sorgulamaya başlamasını, annesinin başörtüsü için akan çocuk gözyaşlarını tehdid kabul etmelerini de.

MGK toplantılarında, yeşeren tohumları çürütmeye, ezmeye, yok etmeye dair planlar yapmalarını, yaşanan panikleri anlıyoruz.

Hor görmeye, tahkir etmeye alıştıkları yalın ayaklıların, imanlı mustazafların yeniden doğrulmaya başlamasından korktuklarını da.

Belki bir şeyi anlamıyoruz. Bir devlet, tebasını karşısına alarak güçlü kalabileceğini nasıl düşünebilir? Her bir zulmün, bir bilinç yeşerteceğini nasıl gözardı edebilir?

İşte burada bir ayeti hatırlıyoruz.
"Onlar düzen kurdular, Allah da onlara düzen kurdu". Yüce Allah'ın zalimlerin planlarını tersyüz edecek takdirlerini bu yüzyıla yazmak bizlere düşecek. Bu mücadele devam etti ve hep edecek. Ve başörtümüz bu mücadelenin vazgeçilmezi olarak, hep varolacak.

Başörtülerimizi ne perukla ne de bir başka zekice (!) buluşla değiştirmeyeceğiz. Biz, hiçbir zaman başörtümüzü bir giyim tarzı kabul etmedik.
Demokratik hak dilenciliği yapmadık. Silik, kimliksiz, lütuf beklentili tavırlara hep karşı olduk. Gücümüzün yetiğince, elimizin erdiğince, ama mutlaka onurumuzla ve ilkelerimizle kalalım istedik. Başörtümüze uzanan elin aslında varlığımıza uzandığını hep idrak ettik.

Başörtülerimizi sadece başlarımıza değil, yüreklerimize bağladık. Her birimizin başına bir asker dikseler, başörtümüzü çekip alsalar bile yüreklerimizde ona daha sıkı bağlanacağız. Bu değerimizi yitirmeyeceğiz. başörtümüze uzanan elleri kıracağız. Belki bugün belki bin yıl sonra. Ama mutlaka. Batıl, hakkın gücüne karşı durulamayacağını öğrenecek.

Başörtümüzü genlerimizle taşıyacağız gelecek nesillere. Ve kalemimizle, şiirimizle, yüreğimizle. Belki siz bize okullarda yer vermeyecek evlerimize geri döndüreceksiniz. Uğraşacağız. Zulümlerinizi öyle bir nakşedeceğiz ki,öyle ilmek ilmek işleyeceğiz ki, nesillerce lanet okunacak size. Ve bu nakış zannettiğiniz gibi iplikle olmayacak. Sözle, bilgiyle, şiirle, ezgiyle belki de. Kalemlerimizi kuşanacağız, yüreklerimizi kuşanacağız, kılıçlarınızı kınına geri döndürmek için. İlmi, çileyi kuşanacağız. Sizin asla aralayamayacağınız gönüllere gireceğiz biz. Çünkü biz kölelerden özgürlük timsalleri yaratan bir dinin hakkı yaşamaya çalışan bir medeniyetin çocuklarıyız.

Ve biz her şeyden önce Rabbimize dayanacağız.

O'nunla savaşılamayacağını biz biliyoruz.

Ya siz?

"Pek yakında bileceksiniz" (102/3-4)

GİDİN SÖYLEYİN O PSİKOLOGLARA

Gidin söyleyin psikologlara; masalarına bıraktığımız demet demet isyanın sahipleri biziz; örtülerimiz koymayacağız sehpalarına, bu baş koyduğumuz, hep diri ve taze olacak.

Gidin söyleyin ikna odalarının sahiplerine; gasp ettikleri, duvarlarda çınlayan hıçkırıklarımız olmayacak; koyu bir gölge başını bükmeyecek, gözyaşı dökmeyecek, sizin gözlerinizden kirlenmeyecek bu yürek.

Gidin söyleyin; durmayın, bağıra bağıra söyleyin, o sahte gülümsemelere, o kol-kanat gerici tavır sahiplerine, katlaya katlaya büyüttüğümüz bir inancımız var bizim, büyüttükçe tattığınız bu korku, bu telaş sizin.

Gidin söyleyin; yemin edip duran aşağılıklara söyleyin, fetva makamlarını kıskanırcasına fedakarlık safsatası üretmesinler; tüketmesinler sözlerini, itiraf etsinler doğmamış çocuklardan bile korktuklarını.

Gidin söyleyin; yapacakları nedir? Bu kıyamda duran, bu dimdik duran, ayakları sabit kılınmış insanları korkutacak nedir?

Gidin söyleyin; buradayız, kapının ağzında, hayatlarının yanı başında, biz nefes aldıkça soluklarının kesildiği bir yerdeyiz.

Gidin söyleyin; buradayız, senden, benden, bizden çıkacak bu isyanın yanındayız. Bu insanlar dolusu can, bu damarlar dolusu kan. Bu direniş bu nefes dolusu isyan.

Gidin söyleyin; duymadılarsa bir daha söyleyin, psikologlara, ikna odası sahiplerine, taptaze bir öfke.

Söyleyin, yüreklerimizde cennet kokuları taşıyoruz; söyleyin, ölümü dost biliyoruz. Onların diplomalarında yazmaz bunlar. Söyleyin, cici sözlerine karşılık masalarına koyup çıkacağımız bir din taşımıyoruz biz yüreğimizde. Mağripdekinin canı yansa maşrikteki kardeşinin de hüzünlendiği bir dinin mensuplarıyız.

Söyleyin, tekbirlerimizle yüreği hoplayan o psikologlara, gitsinler ve kendi hasta düzenleriyle uğraşsınlar; söyleyin onlara bizim tekbir sözümüz var.

Allahuekber

Selam ve dua ile
Allah c.c emanet olun

Metin Bagriyanik
Ez bi Xwedê ra diaxivim! - M.Nureddin

Ez di sala 1997 an da hatim Almanyayê. Sê (3) meha mam li kampa Dürenê, piştî wî min şandin gundekî Paderbornê "Salzkotten"ê. Ciyê me gelek nebaş bû. Tu xeberek ji mehkema min nedihat. Wisan kifşe bû ku mehkema Alman dilê wî tunebû ku pasportê bide min, ji ber ku wan min mirovekî siyasî nedidîtin halê ku 12 sal û 6 meh jî cezayê min hebû.

Salzkotten her çiqas gund bû jî, lê bi qasî bajarekî mezin hebû. Di vî bajarî da ji min bêtir kesî nimêj nedikir. Odekî biçûk dabûn me çar heba. Ciyê runiştandinê jî bi dest nediket. Masekî me ya dirêj hebû û min seccada xwe li ser masê radixist û nimêj dikir. Hevalekî min hebû ji tirkê Rihayê navê wî Musa bû. Her çiqas tirk bû jî, di mehkemê da gotibû "ez kurd im û dewleta tirk li min zorê dike". Ji xwe ev qedera me ye, "tirk me millet nahesibînin lê dema kara wan hebe xwe dikin kurd!"
Rojekî wî xwe di nava ciyê xwe da dirêj kiribû û min got qey razaye. Êvar bû wextê nimêja îşayê. Min seccada xwe li ser masê raxist û piştî nimêjê min bi dilekî şewitî dua kir. Lê bê îxtiyariya min dengê min çûye hevalê min û min dî serê xwe bilindkir û pirsî:

-Mamosta tu bi kî ra diaxivî?
Min got:

-Ez bi Xwedê ra diaxivim. Musa li çavên min mêzekir û bawer kir ku ez bi Xwedê ra diaxivim, şaş ma û pirsî:

-Tu çi dibêjî ji Xwedê ra?

Min got ez dibêm: "Ey Xweda yê min! Di vî bajarê hanê da ji min bêtir kes ji te re secde nabe û serê xwe ji te re natewîne, tu rojekî pêş da passa min bişînî û min ji vî bajarê qirêj xilas kî!

Musa demekî dirêj sekinî, fikirî serê xwe hejand û bi xwe bi xwe digot Allah Allah! Dûv re berê xwe da min û axivî:
-Wellahî te tiştekî wisa rast got ku Xwedê tu rê ki nebîne û te xilas neke!" Hinek sekinî dîsa pirsî: "Gelo dengê Xwedê nahat min Wî ji te ra çi got?

Ez keniyam û min got Musa wellahî deng nay min jî, lê ez bawerim wê tiştekî bêje.

Çend roj şûn va pasaa min hat, min mizgîn da Musa û jê pirsî:

-Musa Xwedê passa min şand, lê ez nizanim duayê min bû an jî yê te?

Musa hinek sekinî û got:
-Ez nizanim duayê ki ye, lê ya ku min fêm kir, mirov bi rastî gazî Xwedê bike Xwedê mirov xilas dike!
Analiz - Son bir ayın haber başlıkları - Dengê Mezlûma

1- Af yasa tasarısı Cumhurbaşkanı Ahmet Nejdet Sezer tarafından imzalandı. Kamuoyundan yoĝun tepki alan ve çelişkilerle dolu olan af kamsamında hükümlü ve tutukluların büyük çoĝunluĝu serbest bırakıldı. Siyasi tutuklulardan sadece yardım yataklık (169. madde) nedeniyle cezaevinde bulunanlar bu aftan yararlandı. Affın yürürlüĝe girmesinden sonra birçok hükümlü ve tutuklunun avukatı, affın kapsamının genişletilmesi için anayasa mahkemesine başvurdu.

2- PKK ve YNK arasındaki çatışmalar . T.C ordusunun da 10.000 asker ve aĝır silahlarla katıldıĝı çatışmalarda birçok PKK gerillası ve YNK peşmergesi hayatını kaybetti. Kürtler arası bu çatışma Kürt halkı arasında büyük tepkiye yol açtı. PKK, YNK´yi uluslararası koploya alet olmakla suçlarken, YNK´de PKK´nin güney Kurdistandaki kazanımları sabote etme amacıyla bu savaşı başlattıĝını idda ediyor.
3- Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi dekanı Prof. Dr. Zekeriya Beyaz başörtüsünün yasaĝının uygulanması konusunda bir toplantı yaparken öĝrencisi tarafından üç yerinden bıçaklandı. Hayati tehlikesi bulunmayan Beyaz´ı bıçaklayan öĝrenci Antep´te yakalandı. Bilindiĝi üzere Zekeriya Beyaz Ilahiyat Profesörü olmasına raĝmen, başörtüsü yasaĝının uygulanmasından yana tavır koymuş, bunda ısrar etmiş ve kamuoyundan tepki almıştı. Bu olaydan hemen sonra yasak sözkonusu üniversitede yürürlüĝe girdi ve başörtüsü takan öĝrenciler üniversiteye alınmadı.

4- Kendisini Mesih ilan eden eski RP milletvekili Hasan Mezarcı bir türk kanalında yaptıĝı açıklamada aftan yararlanmak için türkiyeye gideceĝini söyledi.(11.01.2000) Aftan yararlanabilmesi için akli dengesinin yerinde olduĝuna dir bir belge alması gereken Mezarcı, sözkonusu belgeyi almak için bir alman hastanesine başvurduĝunu açıkladı.

5- Partiya Gelên Kurdistan kuruldu. 4-5-6.01.2001 tarihinde Almanyada biraraya gelen bir grup müslüman Kurd, yaptıkları toplandı neticesinde partinin kuruluşunu kamuoyuna deklare etti. Parti yetkilileri kuzeydeki müslüman kürtlerin durumunun bu partiyi acmayı gerektirdiĝini ve dayattıĝını, kendilerinin de bu sorumluluĝu yerine getirme amacında olduklarını açıkladı. Partinin kuruluş nedenlerinden bazıları, sadece kuzey Kurdistan´da faaliyet gösteren bir islami Kürd partisinin olmayışı, kuzeyli müslüman Kürdlerin kendini ifade edebilecekleri bir kurumdan yoksun olmaları, islami Türk cemaatlerde yeralan müslüman Kürdlerin zorluklarla karşılaşmalarıdır. Bundan dolayı bu partinin kurulmasının bir ihtiyaç olduĝu kanaatı oluşmuştur, dendi. Partinin hedefleri arasında kuzey kurdistanın bir federal yapıya kavuşturulması, her alanda Kürtlere hizmet götürülmesi, Kürdlerin ihtiyaçlarına cevap olabilecek kurumların açılması var.

6- Cezaevi Operasyonları yapıldı. F tipi cezaevlerinin uygulanmaması için yüzlerce tutuklu ve hükümlü ölüm orucu ve açlık grevi eyleminde bulundu. Olay kamuoyunun gündemine yerleşip, eylemcilerin hayati tehlike sınırına gelmesiyle tutuklu ve devlet yetkilileri arasında pazarlıklar başladı. Bir süre devam eden pazarlıklardan bir sonuç elde edilemedi. Daha sonra içişleri bakanı nın yaptıĝı açıklamayla bu pazarlıkların bir oyalamadan ibaret olduĝu anlaşıldı. Devlet yetkilileri bundan bir yıl önce bu operasyona karar vermiş ve bu operasyonda yeralacak olan jandarma ve özel timleri eĝitmeye başlamıştı. Operasyon sonucu birçok cezaevi kullanılamaz hale geldi, duvarları müdahele amacıyla yıkıldı. Bir katliama dönüşen operasyonda resmi rakamlara göre 25-26, gayri resmi rakamlara göre ise 60´a yakın kişi hayatını kaybetti. Ölen bazı şahısların kendini yaktıkları için hayatlarını kaybettikleri açıklanırken, devletin de bazı kişileri yakarak, kamuoyuna kendilerini yaktıkları şeklinde açıklama yaptıĝı idda edildi. Operasyonda ölen iki jandarmadan birinin arkadaşları tarafından vurulduĝu otopsi raporuyla açıĝa çıktı. Devlet yetkilileri ise bu kişinin tutuklular tarafından öldürüldü ĝü iddia edilmişti.
Were Ciwanê - Dilpêt

Were ciwanê şengê jîna min
Nexşê evîndarîya dilê min
Ev gula bêhna pîroz û xweş î
Mirada roja mizgînîya min
Were ciwanê

Were ciwanê, were ciwanê
Gulçîçeka çardeha Nîsanê
Bêhna binevş û simbil û gula
Xemla welatê min Kurdistanê
Were ciwanê

Min bêrîya te kiriye nizanî
Nahêlê bighim te ev xîzanî
Di nava baxê bihuşta dinê
Te kal û pîr kir min ciwanî
Were ciwanê

Min can û dil dan, te guh neda min
Ev agir û pêt berda dilê min
Li vê dinya te sax lê veşartîm
Carek te negot ka Dilpêtê min
Were ciwanê

Min îşev tu dî stêr û gul bî
Ji evîna min ciwan û dil bî
Ji nav rehê min bî gulbişk û
Dest bi destê min ev nazenin bî
Were ciwanê

Xewna şevê yî evîndara min
Hizra rojê yî dilxeydaya min
Evîna dilê mirada pîroz
Were te bêhn kim gula dilê min
Were ciwanê

Hêstir ji çavên min têne xarê
Ji bêbextîya te nankor yarê
Li min bî zivîstana serma
Te nehişt evîn bighê baharê
Were ciwanê

Zanim tu gul û kulîlk bihar î
Evîna min ya par û perar î
Li ser evîna mina îsal
Nizanim çima tu jehra mar î
Were ciwanê

Ma ne spehî ne wekî te hin dî
Min nizanîya bî gulek dî
Te ez hiştim bê dost û heval yar
İro berê xwe te da dilek dî
Were ciwanê

Dil de dihelim tu pê nizanî
Ceger dikelim bi êş giranî
Doxtor çi zanin derdê evînê
Were serdana min tu dermanî
Were ciwane

Xema te dixwim terazina min
Bê te ez najîm tav hilata min
Were ser masê, dest bavêje tasê
Vexwin vê meyê Zerdeştîya min
Were ciwanê

Nû qebûl dibê mirada me xweş
Çaxê hembêz kim te sorgula geş
Her dibî pîroz, reng û rû lîloz
Li Dilpêt Jêlî navê te yê xweş
Were ciwanê

Dilpêt JÊLÎ
20.01.2002


Nîşe: Ez vê helbestê dîyarî hemî ciwanên Kurdan dikim

Ey Şehadet!
 
Herkese uğradın sen bana küsülümüsün
Bir coğuna göz kırptın bana yeminlimisin

Ben senin askın ile kavrulurken burada
Ey sehadet sen bana neden nazlar edersin

Bilsemki ne zaman denk gelecek o gelisin
Damat gibi hazırlanıp güzelce süslenirdim

Kanımı toplardım tam fışkıracağı yerden
Ey sehadet sen benim aşkımsın can özümsün

Ey sehadet kurtulus azadelik sendedir
İzzet seref ar namus yolunun üstündedir

Kanımın fışkırması gelişine mujdedir
Ey sehadet cabuk gel bana getir mujdeni

Ahde sadık olanlar evliya enbiyalar
Gözlerini kırpmadan sana talip oldular

Bir gülü koklar gibi haz ile kokladırlar
Ey sehadet kokunun lezzetine vardılar

Gerçi her isteyene nasip olmadıysada
Duam şudur rabbimden nasip olsun banada

Nasip olsun yarabbaim bu aşkla yananlara
Sehadet kokusuyla bütün küfrü devirir

(muslumanlardan)
Dîlber kanê?

Îro dîsa nexweş im ez
Birîndar bûme ez îro
Birîna min bê derman e
Niza-m dîlber kanê îro?

Gelo dîlbera min kanê
Wê dunya kir li min fanî
Tenê hîştim li dewranê
Sebir nakim ku ez îro!

Yarebb Tu bide min sebrê
Hetta roja bikevim qebrê
Nedî wê kul û kederê
Wê da min pirr zehmet îro.

Şêxo bi dîlberê nekir şahî
Ji hevalan şûnve mayî
Di nexweşxanê da paldayî
Bi derba koçerê îro

Eva eşqa ji bîr nabe
Hetta ku dunya avabe
Li vî derdî çare nabe
Doxtorê dunê bên îro

M.N.
Ne temame

Geriyam Li Te
Di yekbûna roj û şevê de
Di şerê dost û nezaran de
Geriyam li te.

Di hebûn û xizaniyê de,
Di bextewarî û bêbextiyê de
Geriyam li te.

Di kesk û sor û zer de,
Di rengên alê de
Geriyam li te
Di besin û rexneyan de,

Mehmûd Merwan
Axa Welat - Dilbirînê Swedê

Hey bazê ser bilind lezke, here cem heval û yarên min,
Bi dilxwazî û dilxweşî, bu gîhêne wan selavên min,
Ev çend salin ez xerîbim, di şewite dilûhinavên min,
Wekî bilbilan dixwînim, axûkser kişand van cergên min. 
Dema ku xweş dibe bihar, dixawzim bibim, mêvan li zozanên te,
Bi destê yarê bigirim, bigerim li nava çîya û baxên te,
Lê çibikim, bê umûdim, her dijîm bi xeyale te,
Dikim nakim, ji bîr naçe, bêna wan zulf û xalin te. 
Dema di kevên bîra min dost û yar, di kelêje nav û dilê min,
Alav wekî volkan dibijqîne, baran di bare ji çavên min,
Herim nav êl û eşîra xwe, bira şabin heval û hogirên min,
Carekî din werim te bibînim, bira kêm be derd û kederên min. 
Ji awaz û sitran û hozanan, pêl dide nav û dilê min,
Wekî xuşîna ava zozanan, diherike ji singê min,
Dakim nakim, kîna neyar dernakeve ji mejûyê min,
Heta çidemî bindest bijîm, ji çar alîyan birindar im. 
Bira min bidîta, tu azad ba, emê biçûna erd û warên te
Meyê bikira şahî û newroz, emê bigeryana li nav rezên te,
Bihatana ji her hêlên Kurdistanê awaz û hozanên te,
Bira bigirtina dewet û dîlan, dildar û dilnazên te. 
Xwezîka min carekî din, tu bitîta li ser kewna berê
Em dîsa bibûna zarok, meyê bilîsta li cîhê berê,
Di berbanga êvarê de, em dîsa biçûna ber bêderê,
Me di ser hevda kira ka, me yarîki ya li ser kozerê. 
Ez ditirsim te nebinim, bi wê kederê herim gorê,
Bira werin ser tirba min, bav û bira û xwişk û dê,
Li gel xwe werînin, lale û binefş ji Kurdistanê,
Wekî baxçê İrem, bixemilîne liser gorê.
 
Ji Swêdê Dilbirîn.   08.11.1999

Rabin ji bo serhildanê - M.N.Yekta

Îde îro ji roja, roja hîjdê Nîsanê ,
Her kesî destê yarê xwe girtin û çûn seyranê,
Ez tenê mehrûm û dûr im, mame li vê bendexanê
Hetta kengê wiha bimînim bi hesreta Kurdistanê

Min ne îd e, min ne în e, min ne şev e, min ne roj e,
Ax dibêjim ji ber xurbetê, ji herdû çavan xwîn dirije,
Nizanim xeta yê min çi ye felek roj bi roj min dûr davêje,
Xelk bi welatê min şahbe ez birîndar bim bi hîcranê.

Dil bi kull kezzev bi xwin im, çav bi hêsir dev bi girî,
Derdê dunê bi min da dibarin wek baranê li min vekirî,
Ax xurbetê idî bese ! Te can û cîger tev zer kirî,
Hetta kengê emê wiha bê weten bin li Cîhanê !

Ji bav û bira dost û yarê ez bûm cuda
Vê felekê birîndar kirim darbe li ser darbê dida,
Perîşan im li Cîhanê hêviya min maye Xweda,
Ku Gelê me hîşyar bibe rabe ji bo serhildanê.

Dawakêrên Baranê

Îsal bahar mehteş e
Wê havîn jî mehteş be

Gundî çûn ji bo dewa
Li ber hemû ehtemal
Refek ewr çêbûn ew gav
Bûn hataw hinek şun de

Lê çê nebû ba û baran
Ewr bela û perîşan

Rajên gundîno rajên
Bi destên min bigirin
Destên min dijminên
xelisa tariyê ne
Û ez hêvîdar im
Paşve nayên destvala
Gundiyên pel Perîşan

M. Merwan